توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٧٥ - كفّاره روزه

دادن هر كارى كه مانند خون گرفتن وحمّام رفتن باعث ضعف مى‌شود، انفيه كشيدن، اگر نداند كه به حلق مى‌رسد و اگر بداند به حلق مى‌رسد جائز نيست، بو كردن گياههاى معطّر، نشستن زن در آب، استعمال شياف، تر كردن لباسى كه در بدن است، كشيدن دندان و هر كارى كه به واسطه آن از دهان خون بيايد، مسواك كردن به چوب تر، بى‌جهت آب يا چيزى در دهان كردن و نيز مكروه است انسان بدون قصد بيرون آمدن منى زن خود را ببوسد، يا كارى كند كه شهوت خود را به حركت آورد و اگر به قصد بيرون آمدن منى باشد، روزه او باطل مى‌شود بنابر احتياط پس بايد روزه را نگهدارد و بعداً قضا نمايد.

جاهايى كه قضا و كفّاره واجب است‌

مسأله ١٦٧٤- اگر در روزه رمضان عمداً قى كند بايد روزه را قضا كند و بنابر احتياط واجب كفّاره هم بدهد و اگر در شب جنب شود و به تفصيلى كه در «مسأله ١٦٤٦» گفته شد بيدار شود ودوباره بخوابد وتا اذان صبح بيدار نشود، بايد قضاى‌آن روزه را بگيرد و بنابر احتياط مستحبّ كفّاره هم بدهد ولى اگر كار ديگرى‌كه روزه را باطل مى‌كند، عمداً انجام دهد در صورتى كه مى‌دانسته آن كار روزه را باطل مى‌كند، قضا وكفّاره بر او واجب مى‌شود ولى كفّاره در اماله و دروغ به خدا و رسول بنابر احتياط است.

مسأله ١٦٧٥- اگر به واسطه ندانستن مسأله كارى انجام دهد كه روزه را باطل مى‌كند، وعقيده هم داشته كه اين كار حلال است بنابر احتياط كفّاره بر او واجب مى‌شود اگر مى‌توانسته مسأله را ياد بگيرد.

كفّاره روزه‌

مسأله ١٦٧٦- كسى كه كفّاره روزه رمضان بر او واجب است، بايد يك بنده آزاد كند يا به دستورى كه در مسأله بعد گفته مى‌شود دو ماه روزه بگيرد يا شصت فقير را سير كند يا به هركدام يك مدّ كه تقريباً ده سير است طعام يعنى گندم يا جو و مانند اينها