توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٤٨٣ - مراتب امر به معروف ونهى از منكر

مسأله ٢٨٥٩- براى جلوگيرى از گناه ارتكاب گناه ديگر جايز نيست؛ اما اگر گناه از مواردى باشد كه مورد اهتمام شارع مقدس است وبه‌هيچ وجه به‌آن راضى نيست مثل قتل نفس محترمه بايد به هرشكل ممكن با رعايت درجاتى كه گفته شد از آن جلوگيرى شود.

مسأله ٢٨٦٠- اگر جلوگيرى از معصيت بر كتك زدن وسخت‌گرفتن برگناهكار متوقف باشد جايز است؛ ولى بايد زياده‌روى نشود. وبهتر است در اين‌صورت از حاكم شرع اجازه گرفته شود.

مسأله ٢٨٦١- اگر جلوگيرى از معصيت يا اقامه واجب بر مجروح كردن يا كشتن متوقف باشد، بايد با اجازه حاكم شرع وبا حصول شرايط آن صورت پذيرد و خودسرانه جايز نيست.

مسأله ٢٨٦٢- اگر گناه از امورى است كه جلوگيرى از آن در نظر شارع‌مقدس از اهميت ويژه‌اى برخوردار است وگناهكار به هيچ‌وجه حاضر به رها كردن گناه نيست، جلوگيرى از آن به هر شيوه ممكن جايز بلكه واجب است. مثلًا اگر كسى قصد جان فردى را نمايد كه ريختن خون او جايز نيست، بايد به هر شيوه ممكن از او جلوگيرى شود؛ گرچه به كشته‌شدن مهاجم منتهى شود؛ ودراين مورد اجازه حاكم شرع لازم نيست. ولى درصورتى كه جلوگيرى به‌غير از قتل مهاجم امكان‌پذير است، بايد به‌همان اكتفا نمايد؛ ودرهرحال اگر از حد لازم تجاوز كند معصيتكار است واحكام متجاوز بر او جارى مى‌شود.