توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٧٨ - كفّاره روزه

مسأله ١٦٩١- اگر عمداً روزه خود را باطل كند و بعد عذرى مانند حيض يا نفاس يا مرض براى او پيدا شود، كفّاره بر او واجب است بنابر احتياط واجب.

مسأله ١٦٩٢- اگر يقين كند كه روز اوّل ماه رمضان است وعمداً روزه خود را باطل كند، بعد معلوم شود كه آخر شعبان بوده كفّاره بر او واجب نيست اگرچه احتياط مستحبّ آن است كه كفّاره بدهد.

مسأله ١٦٩٣- اگر انسان شك كند كه آخر رمضان است يا اوّل شوّال وعمداً روزه خود را باطل كند، بعد معلوم شود اوّل شوّال بوده كفّاره بر او واجب نيست.

مسأله ١٦٩٤- اگر روزه دار در ماه رمضان با زن خود كه روزه‌دار است جماع كند، چنانچه زن را مجبور كرده باشد كفّاره روزه خودش وروزه زن را بايد بدهد و اگر زن به جماع راضى بوده بر هر كدام يك كفّاره واجب مى‌شود.

مسأله ١٦٩٥- اگر زنى شوهر روزه‌دار خود را مجبور كند كه جماع نمايد يا كار ديگرى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، واجب نيست كفّاره روزه شوهر را بدهد.

مسأله ١٦٩٦- اگر روزه دار در ماه رمضان، زن خود را مجبور به جماع كند و در بين جماع، زن راضى شود بنابر احتياط واجب بايد مرد دو كفّاره و زن يك كفّاره بدهد.

مسأله ١٦٩٧- اگر روزه‌دار در ماه رمضان با زن روزه‌دار خود كه خواب است جماع نمايد، يك كفّاره بر او واجب مى‌شود و روزه زن صحيح است و كفّاره هم بر او واجب نيست.

مسأله ١٦٩٨- اگر مرد زن خود را مجبور كند كه غير جماع كار ديگرى كه روزه را باطل مى‌كند بجا آورد، كفّاره زن را نبايد بدهد وبر خود زن هم كفّاره واجب نيست.

مسأله ١٦٩٩- كسى كه به واسطه مسافرت يا مرض روزه نمى‌گيرد، نمى‌تواند زن روزه‌دار خود را مجبور به جماع كند ولى اگر او را مجبور نمايد، كفّاره بر مرد واجب نيست.

مسأله ١٧٠٠- انسان نبايد در بجا آوردن كفّاره كوتاهى كند ولى لازم نيست فوراً آن را انجام دهد.

مسأله ١٧٠١- اگر كفّاره بر انسان واجب شود وچند سال آن را بجا نياورد، چيزى بر آن اضافه نمى‌شود.