توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٧٧ - سجود

مسأله ١٠٦٤- اگر پيش از تمام شدن ذكر سجده، سهواً پيشانى را از زمين بردارد نمى‌تواند دوباره به زمين بگذارد و بايد آن را يك سجده حساب كند، ولى اگر جاهاى ديگر را سهواً از زمين بردارد، بايد دو مرتبه به زمين بگذارد و ذكر را بگويد.

مسأله ١٠٦٥- بعد از تمام شدن ذكر سجده اوّل، بنشيند تا بدن آرام گيرد و دوباره به سجده رود.

مسأله ١٠٦٦- جاى پيشانى نمازگزار بايد با جاى پاى او مساوى باشد و اگر به مقدار چهار انگشت بسته بلندتر يا پست‌تر باشد عيبى ندارد.

مسأله ١٠٦٧- در زمين سراشيب كه سراشيبى آن درست معلوم نيست، اگر بلندى جاى پيشانى نمازگزار از موقف او به مقدار چهار انگشت بسته بلندتر باشد اشكال ندارد.

مسأله ١٠٦٨- اگر پيشانى را به چيزى بگذارد كه از جاى انگشتهاى پا از جايى كه ايستاده بلندتر از چهار انگشت بسته است، چنانچه بلندى آن به قدرى است كه نمى‌گويند در حال سجده است، بايد سر را بردارد و به چيزى كه بلندى آن به اندازه چهار انگشت بسته يا كمتر است بگذارد و اگر بلندى آن به قدرى است كه مى‌گويند در حال سجده است، واجب آن است كه پيشانى را بروى چيزى كه بلندى آن به اندازه چهار انگشت بسته يا كمتر است بكشد و اگر كشيدن پيشانى ممكن نيست، بنابر احتياط واجب بايد سر را بردارد و به چيزى كه بلندى آن به اندازه مناسب گفته شد بگذارد و نماز را تمام كند و دوباره بخواند.

مسأله ١٠٦٩- بايد بين پيشانى و آنچه بر آن سجده مى‌كند، چيزى نباشد پس اگر مهر به قدرى چرك باشد كه پيشانى به خود مهر نرسد، سجده باطل است ولى اگر مثلًا رنگ مهر تغيير كرده باشد، اشكال ندارد.

مسأله ١٠٧٠- در سجده بايد كف دست را به زمين بگذارد ولى در حال ناچارى پشت دست هم مانعى ندارد، و اگر پشت دست ممكن نباشد، بايد مچ دست را بگذارد و چنانچه آن را هم نتواند، بايد تا آرنج هر جا را كه مى‌تواند، بر زمين بگذارد و اگر آن هم ممكن نيست، گذاشتن بازو كافى است.