توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٧٨ - سجود

مسأله ١٠٧١- در سجده بنابر احتياط واجب سر دو انگشت بزرگ پاها را به زمين بگذارد و اگر انگشتهاى ديگر پا، يا روى پا را به زمين بگذارد، يا به واسطه بلند بودن ناخن سر شست به زمين نرسد، نماز باطل است و كسى كه به واسطه ندانستن مسأله نمازهاى خود را اينطور خوانده، بايد دوباره بخواند.

مسأله ١٠٧٢- كسى كه مقدارى از شست پايش بريده، بايد بقيّه آن را به زمين بگذارد و اگر چيزى از آن نمانده يا اگر مانده خيلى كوتاه است، بايد بقيّه انگشتان را بگذارد، و اگر هيچ انگشت ندارد، بايد هر مقدارى از پا باقى مانده به زمين بگذارد و بهتر آن است كه جاى شست بريده را به زمين بگذارد.

مسأله ١٠٧٣- اگر بطور غير معمول سجده كند، مثلًا سينه وشكم را به زمين بچسباند، يا پاها را دراز كند اگرچه هفت عضوى كه گفته شد به زمين برسد وصدق سجود فى الجمله بشود، بنابر احتياط واجب نماز را اعاده كند.

مسأله ١٠٧٤- مهر يا چيز ديگرى كه بر آن سجده مى‌كند، بايد پاك باشد ولى اگر مثلًا مهر را روى فرش نجس بگذارد، يا يك طرف مهر نجس باشد و پيشانى را بطرف پاك آن بگذارد، اشكال ندارد.

مسأله ١٠٧٥- اگر در پيشانى دمل ومانند آن باشد، چنانچه ممكن است بايد با جاى سالم پيشانى سجده كند، و اگر ممكن نيست بايد زمين را گود كند ودمل را در گودال وجاى سالم را به مقدارى كه براى سجده كافى است بر زمين بگذارد.

مسأله ١٠٧٦- اگر دمل يا زخم تمام پيشانى را گرفته باشد، بايد به يكى از دو طرف پيشانى سجده كند و احتياط مستحبّ تقديم طرف راست است و اگر ممكن نيست، به چانه و اگر به چانه هم ممكن نيست، بايد به هر جايى از صورت يا جلوى‌سر كه ممكن است سجده كند و احتياط واجب آن است كه خم شود و با ابرو سجده كند و اگر با ابرو هم ممكن نيست بينى را بر زمين بگذارد و اگر آن هم ممكن نيست به هر جورى كه ممكن باشد كافى است.

مسأله ١٠٧٧- كسى كه نمى‌تواند پيشانى را به زمين برساند، بايد به قدرى كه‌