إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٤ - شرحى از جود و سخاوت و نزول سوره هل أتى

تاريخ نويسان گفته‌اند كه جنگ و پيكارهاى على ٧ را هفتاد و دو پيكار بود هر گاه خردمند انديشه و فكر كند كه يك بخش از آن هفتاد و دو بخش از اصل پنج بخش است كه آن يك قسم عبادت‌هاى پنجگانه‌ى اوست و ريشه آنها دو قسم است كه علم است و عمل زيرا علم و دانش عمل نفسانى است كه برتر از عبادت است تا روز قيامت از اينجا دانسته مى‌شود كه قدر او مجهول است و هر گاه كه او عابدترين مردم باشد مسلم برترين مردمانست بنا بر اين پس معين است كه او امام بعد از نبى اكرم است.

[شرحى از جود و سخاوت و نزول سوره هل أتى‌]

(فصل در ستايش او) و نيز از صفات پسنديدى آن حضرت صبر و بردبارى، جود و بخشش، خوى نيك، خبر دادن از رازهاى نهان، مستجاب شدن دعا است، پس بزرگ كسى است كه باو فضل بزرگ ارزانى شده، پايه و مرتبه‌ى بلند و مقام بزرگ او لطف خداست كه عطا ميكند آن را بهر كسى كه بخواهد.

امّا از نظر حلم و بردبارى- آن حضرت بردبارترين مردم بود با هيچ بد كردارى روبرو نشد مگر اينكه او را بخشيد همانا مردمان بصره را پس از آن كه شمشير برويش بر كشيدند و يارانش را كشتند و او را در مقابل مردم فحش دادند از آنان در گذشت، عايشه را بسوى مدينه برگرداند پس از پيروزى عبد اللَّه زبير را رها كرد و از مروان بن حكم صرف نظر كرد در روز پيكار جمل با آنكه سرسختانه دشمنى ميكرد، و امّا از نظر كرم بدرجه‌ى رسيد كه جز او در كرم بدان پايه نرسيده.