عبرت‌آموز - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٤ - عطا و بخشش به كسى كه تو را محروم نموده

پيامبر بزرگوارش سفارش كرده است و ريشه در لطف و رحمت و كرامت حضرت حق دارد. چه بسا انسان به حوادثى تلخ مبتلا مى‌شود و روزگار از او روى بر مى‌تابد و بسيارى از درها به روى او بسته مى‌شود و مشكلات وى را در تنگنا قرار مى‌دهد و به نظر مى‌آورد كه اگر به فلان شخص كه از اقوام يا دوستان است مراجعه كند و آبرو مايه بگذارد و از او درخواست كمك نمايد او با روى باز از انسان استقبال مى‌كند و با چهره‌اى گشاده انسان را مى‌پذيرد و با بزرگوارى و كرم، مالى را در جهت حل مشكل در اختيار قرار مى‌دهد. ولى وقتى به او مراجعه مى‌شود در حالى كه قدرت بر حل مشكل انسان دارد بر طبل مأيوس كردن انسان مى‌كوبد و آدمى را از خود مى‌راند و به عرصه محروميت از عطايش مى‌نشاند.

با چشيدن چنين زهر تلخى از دست او، خداى مهربان فرمان مى‌دهد كه اگر چنين شخصى چون تو دچار مشكل شود و در تنگنا قرار گيرد و در حالى كه تو در گشايش و وسعت مالى قرار گرفته‌اى براى حل مشكلش به تو مراجعه كند، تو آن روزى را كه در سختى و تنگدستى به او مراجعه كردى و او تو را از عطايش محروم ساخت مانع عطاى خود به او قرار مده، بلكه با بى‌توجهى كامل در رابطه با حالت بخيلانه او، دست عطايت را به سويش بگشا واو را به عرصه محروميت از لطف و احسانت منشان و با گشاده‌رويى و خوش خلقى از عطايت بهره‌مندش ساز.

چنين كارى كه بايد گفت تلافى كردن بدى به خوبى است از زيباترين حالات اخلاقى و از نقاط قوت روحى و از بهترين كارهاى انسان است.