عبرت‌آموز - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٤ - اصمعى و تائب بيابانى

گفتم: آرى، خانه مقدس معظم، بيت الله الحرام، گفت: آنجا چه مى‌كردى؟

گفتم: كلام خدا مى‌خواندم، گفت:

او لله كلام؟

آيا براى خدا كلامى هست؟

گفتم: آرى، كلامى شيرين، گفت: چيزى از آن را بر من بخوان، سوره والذاريات را خواندم تا به اين آيه رسيدم:

«و في السماء رزقكم و ما توعدون»[١].

و روزى شما و آنچه كه به شما وعده داده شده در عالم بالاست.

گفت: اين كلام خدا و سخن او است؟ گفتم: آرى، سخن اوست كه به بنده‌اش محمد ٦ نازل كرده، گويى آتشى از غيب در او زدند، سوزى در وى پديد آمد، دردى شگفت‌آور از درونش سر زد، نيزه و شمشير را بينداخت، شتر را قربانى كرد و به تهيدستان واگذاشت، لباس ستم از تن بينداخت و گفت:

ترى يقبل من لم يخدمه فى شبابه‌.

اصمعى! آيا به نظرت مى‌رسد كسى كه در جوانى به عبادت و طاعت برنخاسته، قبول درگاه شود؟

گفتم: اگر نمى‌پذيرفتند چرا پيامبران را مبعوث به رسالت كردند، رسالت انبيا براى اين است كه فرارى را باز گردانند و قهر كرده را آشتى دهند.

گفت: اصمعى اين درد زده را دارويى بيفزاى، و خسته معصيت را مرهمى بنه.

دنباله آيات خوانده شده را شروع كردم:

«فو رب السماء و الأرض إنه لحق مثل ما أنكم تنطقون»[٢].

[١] - ذاريات: ٢٢.

[٢] - ذاريات: ٢٣.