عبرت‌آموز - انصاريان، حسين - الصفحة ٣١٠ - نماز و حضرت آدم

از جانب حضرت رب مأمور به نماز بوده است، ولى اينكه چگونگى و كيفيت و شرايط و عدد ركعات و اوقات آن به چه صورت بوده بر ما پوشيده است و دانستن آن هم چندان سودى ندارد. آنچه اهميت دارد اين است كه آدم براى بجا آوردن نماز مكلف و مسئول بوده و آيين وى همراه با حكم نماز بود.

كتاب با ارزش «بحارالانوار»[١] از كتاب پراعتبار تهذيب شيخ طوسى- آن فقيه والا و مفسر بزرگ و محدث خبيرى كه علامه حلى در باره او فرموده است: «من مردى در علم و عمل نظير او نمى‌شناسم»- روايت مى‌كند كه حضرت صادق ٧ فرمود:

به هنگامى كه آدم از دنيا رفت و زمان نمازگزاران بر او فرا رسيد، فرزندش هبة الله به امين وحى گفت: اى فرستاده حق! پيشقدم شو تا بر جنازه آدم نمازگزارده شود.

فرشته الهى پاسخ داد: خداوند جهان ما را به سجده بر پدرت امر كرد، و هم اكنون در شأن ما نيست كه بر نيكوترين فرزند وى مقدم شويم؛ شما بر ما پيشى گير و با پنج تكبير- به همان صورت كه بر امت محمد ٦ واجب خواهد شد- بر جناز نماز بخوان. از پس آن نماز، واجب شد بر جنازه فرزندان وى قبل از دفن، نماز ميت خوانده شود.

با كمال تأسف بسيارى از جوامع و امتها از فرهنگ الهى دور شدند و به پرستش بتهاى زنده ومرده دچار آمدند و به سبب نحسى شرك و كفر از حقايق الهيه محروم گشتند و بدتر از هر چيز، ازنماز، اين فيض عظيم الهى، بى‌بهره ماندند. زندگان آن جوامع بى‌نماز هستند و مرده‌هايشان بدون بدرقه نماز يا دفن مى‌شوند و يا به آتش مى‌سوزند.

[١] - ١١/ ٢٦٠.