عبرت‌آموز - انصاريان، حسين - الصفحة ١٥٢ - چهرهاى برجسته از گروه حسينيان

مدرسه صدر اصفهان گذراند.

او داراى روحى آزاد و سرشار از مناعت طبع و قناعت نفس بود. در تنگدستى و گاهى تهيدستى بسر مى‌برد. معاش روز مره‌اش به سختى تأمين مى‌شد، ولى از نظر معنى و معنويت دريايى پرجوش و خروش بود. نفس و دمى عيسوى داشت كه توانست آن چنان بزرگانى را تحويل جامعه دهد.

پول و ثروت نداشت و دستش از مال و مكنت خالى بود، ولى شعاع فيوضات و بركات وجودش عجيب و غريب مى‌نمود.

او در طول عمر نورانيش تحت تأثير هوا و هوس و شكم و شهوت قرار نگرفت. امكان ازدواج برايش فراهم نيامد، ولى هجوم طوفان آمال و آرزو و تندباد شهوات، در برابر اراده الهى و اخلاق انسانى او شكست خورد.

غذايش هفته‌اى يك بار آبگوشت، و ديگر روزها نان خالى، نان و پنير، نان و آب و يا نان و سبزى بود.

در كارهاى شخصى از كسى كمك نمى‌گرفت، و اجازه كمك هم به كسى نمى‌داد.

در برابر حوادث خم به ابرو نياورد، و از علم و عمل و زهد و تقوا تا لحظه آخر حيات دست برنداشت.

از نعمت‌هاى الهى تا جايى كه سر سفره‌اش قرار مى‌گرفت به طور مطلوب و شايسته استفاده مى‌كرد، تا جايى كه در پاك كردن سبزى خوردن وسواس به خرج مى‌داد، كه مبادا پر سبز قابل استفاده‌اى از نظر دور بماند. مى‌گفت: اين پر سبز، هزاران فرسخ راه پر پيچ طبيعت را طى كرده تا به انسان برسد. و از انسان به وسيله عبادت، به حق نائل گردد!!

طلبه تازه واردى به وقت سحر براى نماز شب برخاست، گويى از تمام در و ديوار مدرسه صداى: