شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٨٧ - مرتد شدن كاتب وحى به سبب آن كه پرتو وحى بر او زد آن آيت را پيش از پيغامبر

سُتونِ حَنّانه: ستونى بود در مسجد مدينه كه رسول ٦ هنگام موعظت مردم پشت بدان مى‌داد و چون براى وى منبر نهادند و رسول بر ستون تكيه نكرد؛ ستون ناليد.

٢١١٣/ ١ حواسّ اوليا: چنان كه بارها در مجلدات كتاب آمده است، اوليا را حواسى است وراى اين حواس پنجگانه كه در جانداران است:

٥٠- ٤٩/ ٢ سودا: يكى از چهار خلط كه غلبه آن موجب جنون گردد.

سخره: مسخر، اسير.

كبودى در جبين: علامت ضعيفى و سدّه و درد جگر: «رنگ روى كبود و زرد بود و بعضى را زردى به سپيدى آميخته بود و بعضى را به سبزى و فستقى و بعضى را به تيرگى و سياهى» (ذخيره خوارزمشاهى، ص ٤٥١) «و مى‌توان گفت كه مقصود از كبودى در جبين داغى است كه بر پيشانى ديوانگان مى‌نهادند:

حافظ»[١] پيچانى: پيچ و تاب، تشويش، و در فرهنگ لغات و تعبيرات مثنوى حيرت و سر گشتگى معنى شده.

نمودن: نشان دادن، تظاهر كردن.

[١] -تذكر آقاى دكتر عبد الكريم سروش