شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٦٣ - گفتن پيغامبر

پس معانى را چو اعيان حلقهاست‌

رزاق حلق معنى هم خداست‌

پس ز مه تا ماهى هيچ از خلق نيست‌

كه به جذب مايه او را حلق نيست‌

حلق جان از فكر تن خالى شود

آن گهان روزيش اجلالى شود

شرط تبديل مزاج آمد بدان‌

كز مزاج بد بود مرگ بدان‌

جان نپرد به سوى معدن خويش‌

تا نگردد پياده از تن خويش‌

تا نيايد ز حس برون حيوان‌

ره نيابد به مرتبه انسان‌

پس چو انسان ز نفس ناطقه رست‌

روح قدسى به جاى آن بنشست‌

چون برون شد ز جان گوينده‌

شد به جان فرشتگان زنده‌

بس كن اى دون همّت كوته بنان‌

تا كى‌ات باشد حيات جان به نان‌

ز آن ندارى ميوه‌اى مانندِ بيد

كآبرو بُردى پى نانِ سپيد

گر ندارد صبر زين نان جان حس‌

كيميا را گير و زر گردان تو مس‌

جامه شويى كرد خواهى اى فلان‌

رو مگردان از محلّه گازران‌

گر چه نان بشكست مر روزه تو را

در شكسته بند پيچ و برتر آ