شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٣١ - اول كسى كه در مقابله نص قياس آورد ابليس بود

ببرد، آن گاه بلرزيد و درون زمين زندانى گرديد. گفتند خدايا فرمان تو راست و اگر تو ما را امان ندهى در امان نخواهيم بود، اما با اين حال در حق خود گمان نيكو داشتند كه ما بندگان خوب خداييم مغرور شدند و به زمين فرود آمدند.

ب ٣٤٢٥- ٣٤٢١ اركانيان: جمع اركانى منسوب به اركان. چهار ركن، چهار آخشيجان: خاك، آب، باد، و آتش كه مى‌پنداشتند اصل جسمهاست. و مقصود از اركانيان مردم زمينند.

روحانيان: فرشتگان آسمان.

تتق: پرده، پرده نازك.

تنيدن: بافتن.

شادُروان: سراپرده.

توزيدن توختن: اندوختن. گزاردن و در بيت مورد بحث اجرا كردن. فرهنگ نفيسى و به نقل از آن لغت‌نامه، گستردن را نيز از معنى‌هاى آن گرفته است و پيداست كه اين معنى از همين بيت يا شاهدى مانند آن استخراج شده.

كمين: نهان.

بيان حال هاروت و ماروت است كه بر زمينيان طعنه مى‌زدند كه ما در آسمان در پس پرده جلال كبريا تسبيح مى‌گوييم و چون به زمين آييم آيين عدل و داد مى‌نهيم. و بدين سان اعجوبه روزگار خواهيم بود. اما نمى‌دانستند كه اين قياس‌