شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٩ - تهديد كردن نوح(ع) مرقوم را كه با من مپيچيد كه من روى پوشم با خداى مىپيچد در ميان اين به حقيقت، اى مخذولان

ب ٣١٣٧ كَمِ چيزى كردن: كم چيزى گرفتن، به حساب نياوردن.

روباه بازى كردن: حيله‌گرى: نيرنگ كردن:

(عطار، به نقل از لغت نامه) پيش او: چنان كه از ظاهر بيت پيداست، او مقصود خداست، چه در بيت بعد گويد:

ب ٣١٣٩- ٣١٣٨ و بعضى شارحان ضمير را به ولى كامل راجع كرده‌اند ليكن ظاهر است.

اگر شما خود را در پيشگاه خدا تهيدست ببينيد و راه رسيدن به او را پيش گيريد همه چيز از آن شما خواهد بود كه «مَنْ كانَ لِلّه كانَ اللَّهُ لَه» (احاديث مثنوى، ص ١٩).

ب ٣١٤١- ٣١٤٠ سُبْحان: (در تداول فارسى زبانان) پاك منزّه، (و در عربى جمله فعليه‌ى دعائيه يا تنزيهيّه است) پاكى خداى راست.

نغز: اين كلمه چند بار در مثنوى به كار رفته است و همه جا به معنى وصفى است، مثلًا: خوب، زيبا، و مانند اين معنيها، ليكن در اينجا به معنى اسمى و يا حاصل‌