شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٨١ - آمدن ركابدار على(ع) كه از بهر خدا مرا بكش و از اين قضا برهان

آمدن ركابدار على (ع) كه از بهر خدا مرا بكش و از اين قضا برهان‌

ب ٣٩٤١- ٣٩٣٨ ترش: ناخوشايند، زشت:

(ديوان ناصر خسرو، مينوى، محقق، ص ١٧٥) رستخيز: بيشتر به معنى قيامت است ليكن در اينجا به معنى هنگامه به كار رفته.

خونى: قاتل.

انسان چون به طبع فطرتى پاك دارد از ارتكاب معصيت متنفر است، ليكن هواى نفس و اغواى شيطان فطرت او را منقلب مى‌كند. اما گهگاه به فطرت خويش باز مى‌گردد و از ارتكاب جرم مى‌هراسد. كشنده امير مؤمنان از حضرتش مى‌خواهد كه او را بكشد تا چنان كار زشتى از وى سر نزند، ليكن امام در پاسخ او مى‌فرمايد