شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٧٩ - متهم كردن غلامان و خواجه تاشان مر لقمان را كه آن ميوههاى ترونده كه مىآورديم او خورده است

آن غلامان ميوه‌هاى جمع را

خوش بخوردند از نهيب طمع را

خواجه را گفتند لقمان خوردن آن‌

خواجه بر لقمان تُرُش گشت و گران‌

چون تفحّص كرد لقمان از سبب‌

در عتاب خواجه‌اش بگشاد لب‌

گفت لقمان سيّدا پيش خدا

بنده خائن نباشد مرتضى‌

امتحان كن جمله‌مان را اى كريم‌

سيرمان در ده تو از آب حميم‌

بعد از آن ما را به صحرايى كَلان‌

تو سواره ما پياده مى‌دوان‌

آن گهان بنگر تو بد كردار را

صُنعهاى كاشف الاسرار را

گشت ساقى خواجه از آب حميم‌

مر غلامان را و خوردند آن ز بيم‌

بعد از آن مى‌راندشان در دشتها

مى‌دويدندى ميان كشتها

قى در افتادند ايشان از عنا

آب مى‌آورد ز ايشان ميوه‌ها

چون كه لقمان را در آمد قى ز ناف‌

مى‌برآمد از درونش آبِ صاف‌

حكمت لقمان چو داند اين نمود

پس چه باشد حكمت ربُّ الوجود