شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٧٣ - تعجب كردن آدم(ع) از ضلالت ابليس و عجب آوردن

سزاست چه آنان را اگر كمالى است اكتسابى است و از تو گرفته‌اند و تو اگر خواهى توانى نيستى را هست و ناقصى را كامل سازى. تو وجود هميشگى و پايدارى كه فنا و نيستى را در تو راهى نيست و تويى كه نيست را هست مى‌كنى و نيازمند را بى‌نياز مى‌سازى.

ب ٣٩١٦- ٣٩١٣ سوختن: خشك كردن، خشكانيدن، نابود كردن.

صَبَّاغ: (صيغه مبالغه) رنگرز، رنگ كننده و نيز به معنى دروغ‌گو. و در اين بيت به معنى رنگين، خوش رنگ، پر رنگ.

سوزيده: سوخته، سوخته شده (از خزان).

نواختن: نوازش كردن، تر و تازه كردن و نيز به معنى دميدن در چيزى و آواز سر دادن.

آفريدگان از خود اختيارى ندارند و همه اختيار و قدرت از آن خداست. و چون او قادر و حكيم است، خود مى‌داند كه با مصنوع خويش چه بايدش كرد. اگر بيافريند در آفرينش رحمتى است و اگر نابود سازد در نابود ساختن حكمتى است.

هر بهاران باغ را پر گل كند و باز در زمستان باغ گل ويران كند و ديگر بار بهتر و زيباترش بروياند.