شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٥٨ - گفتن پيغامبر

از آن اوست و تدبير به دست اوست. ديگر آن كه اگر آلتى را كه بدان كارى انجام داده (قاتل) به دست خود بشكند (قصاص كند) در آن سرّى است و آن آن كه به جاى شكسته نيكوترى را مى‌نهد. و توضيح بيشتر مطلب در بيتهاى زير است:

ب ٣٨٦٥- ٣٨٥٩ ننسخ آية: مأخوذ است از قرآن كريم‌ «ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْها أَوْ مِثْلِها أَ لَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ- هر گاه نشانه‌اى (حكمى، آيه‌اى) از نشانه‌ها را از ميان بريم بهتر از آن يا همانند آن را مى‌آوريم. آيا نمى‌دانى خدا بر هر چيز تواناست» (بقره، ١٠٦).

نسخ: در اصطلاح اصوليان برداشتن حكمى تثبيت شده است با مدلول آيه‌اى، حكم برداشته منسوخ، و حكم بردارنده ناسخ بود، و در تداول لغويان نسخ از ميان بردن است.

مها: مه: بزرگ، مهتر+ آ (پسوند ندا).

ورد: گل.

جمادى: جماد: بى‌جان، بى‌حركت+ ى (مصدرى)، و در اينجا تاريكى مقصود است.

نوم: خواب.

سُبات: آسايش و در آن اشارت است به آيه‌ «وَ جَعَلْنا نَوْمَكُمْ سُباتاً» (نبأ، ٩).