شرح مثنوى
(١)
تتمه شرح فروزانفر
١ ص
(٢)
تتمه دفتر اول
١ ص
(٣)
رفتن گرگ و روباه در خدمت شير به شكار
١ ص
(٤)
امتحان كردن شير گرگ را و گفتن كه پيش آى اى گرگ بخش كن صيدها را ميان ما
١١ ص
(٥)
قصه آن كه در يارى بكوفت از درون گفت كيست؟ گفت منم، گفت چون تو توى در نمىگشايم هيچ كس را از ياران نمىشناسم كه او من باشد
١٥ ص
(٦)
صفت توحيد
٢٠ ص
(٧)
ادب كردن شير گرگ را كه در قسمت بىادبى كرده بود
٢٩ ص
(٨)
تهديد كردن نوح(ع) مرقوم را كه با من مپيچيد كه من روى پوشم با خداى مىپيچد در ميان اين به حقيقت، اى مخذولان
٣٥ ص
(٩)
نشاندن پادشاهان صوفيان عارف را پيش روى خويش تا چشمشان بديشان روشن شود
٤٣ ص
(١٠)
آمدن مهمان پيش يوسف(ع) و تقاضا كردن يوسف از او تحفه و ارمغان
٤٦ ص
(١١)
گفتن مهمان يوسف را كه آينهاى آوردمت ارمغان تا هر بار كه در وى نگرى روى خوب خود بينى مرا ياد كنى
٥٧ ص
(١٢)
مرتد شدن كاتب وحى به سبب آن كه پرتو وحى بر او زد آن آيت را پيش از پيغامبر
٦٥ ص
(١٣)
دعا كردن بلعم باعور كه موسى و قومش را از اين شهر كه حصار دادهاند بىمراد باز گردان
٩٢ ص
(١٤)
اعتماد كردن هاروت و ماروت بر عصمت خويش و آميزى اهل دنيا خواستن و در فتنه افتادن
١٠١ ص
(١٥)
باقى قصه هاروت و ماروت و نكال و عقوبت ايشان هم در دنيا به چاه بابل
١٠٩ ص
(١٦)
به عيادت رفتن كر بر همسايه رنجور خويش
١١٤ ص
(١٧)
اول كسى كه در مقابله نص قياس آورد ابليس بود
١٢٣ ص
(١٨)
در بيان آن كه حال خود و مستى خود پنهان بايد داشت از جاهلان
١٣٣ ص
(١٩)
قصه مرى كردن روميان و چينيان در علم نقاشى و صورتگرى
١٤٥ ص
(٢٠)
پرسيدن پيغامبر
١٥٤ ص
(٢١)
متهم كردن غلامان و خواجه تاشان مر لقمان را كه آن ميوههاى ترونده كه مىآورديم او خورده است
١٧٨ ص
(٢٢)
بقيه قصه زيد در جواب رسول
١٨٤ ص
(٢٣)
گفتن پيغامبر
١٩٩ ص
(٢٤)
باز گشتن به حكايت زيد
٢٠٤ ص
(٢٥)
آتش افتادن در شهر به ايام عمر
٢١٦ ص
(٢٦)
خدو انداختن خصم در روى امير المؤمنين على(ع) و انداختن على شمشير را از دست
٢١٩ ص
(٢٧)
سؤال كردن آن كافر از على(ع) كه چون بر چون منى مظفر شدى شمشير را از دست چون انداختى
٢٣٦ ص
(٢٨)
جواب گفتن امير المؤمنين كه سبب افكندن شمشير از دست چه بود در آن حالت
٢٤٠ ص
(٢٩)
گفتن پيغامبر
٢٥٤ ص
(٣٠)
تعجب كردن آدم(ع) از ضلالت ابليس و عجب آوردن
٢٦٨ ص
(٣١)
باز گشتن به حكايت امير المؤمنين على(ع) و مسامحت كردن او با خونى خويش
٢٧٦ ص
(٣٢)
آمدن ركابدار على(ع) كه از بهر خدا مرا بكش و از اين قضا برهان
٢٨١ ص
(٣٣)
بيان آن كه فتح طلبيدن پيغامبر
٢٨٥ ص
(٣٤)
گفتن امير المؤمنين على(ع) با قرين خود كه چون خدو انداختى در روى من نفس من جنبيد و اخلاص عمل نماند مانع كشتن تو آن شد
٢٩٣ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص

شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٢١ - خدو انداختن خصم در روى امير المؤمنين على(ع) و انداختن على شمشير را از دست

افتخار هر نبى ...: در حديث است كه پيمبر ٦ فرمود: «آن كه خواهد به آدم بنگرد و علم او، و نوح و تقواى او، و ابراهيم و حلم او، و موسى و هيبت او، و عيسى و عبادت او، به على بنگرد.» (فى رحاب ائمة اهل البيت، ج ١، ص ٩٦، از فصول المهمه ابن صباغ مالكى). و على (ع) پس از رسول ٦ افضل است از جن و انس. و رسول ٦ داراى مرتبه نبوت و ولايت هر دو بود.

زدن: افكندن، انداختن.

كاهلى: درنگ.

بى‌محل: نابجا.

گفت بر من تيغ تيز افراشتى‌

از چه افكندى مرا بگذاشتى‌

آن چه ديدى بهتر از پيكار من‌

تا شدستى سست در اشكار من‌

آن چه ديدى كه چنين خشمت نشست‌

تا چنان برقى نمود و باز جست‌

آن چه ديدى كه مرا از آن عكس ديد

در دل و جان شعله‌اى آمد پديد

آن چه ديدى برتر از كون و مكان‌

كه به از جان بود و بخشيديم جان‌

ب ٣٧٣١- ٣٧٢٧ افراشتن: بالا بردن.

اشكار: شكار، صيد:

در كوى اين ستمگر جور آيين‌

غير از گراز هيچ نه اشكارش‌

(ديوان ناصر خسرو، سهيلى، ص ٢٠٨) و در بيت مورد بحث اشكار به معنى كشتن به كار رفته است.

نمودن: ظاهر شدن.

باز جستن: ناپديد شدن.

عكس: بازتاب.