شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٠ - تهديد كردن نوح(ع) مرقوم را كه با من مپيچيد كه من روى پوشم با خداى مىپيچد در ميان اين به حقيقت، اى مخذولان

مصدرى است: زيبايى و آرايش.

شكار: استعاره از نعمت.

كرامات: جمع كرامة: اكرام، تكريم.

خدا به ذات خود مستغنى از هر چيز است و او را كمال مطلق است، و بدان چه خود براى بندگان آفريده نيازى ندارد، چنان كه در بيت بعد آمده است.

ب ٣١٤٢ خنك: خوشا:

٨١٨/ ١ آن چه را آفريد براى خلق آفريد، خود طمعى در آن ندارد.

ب ٣١٤٥- ٣١٤٣ بس: بسيار، از هر جهت. و در بعضى نسخه‌ها «پس»، و به مناسبت لفظ پيش، پس بهتر مى‌نمايد.

نگه داشتن دل: پاسبانى آن كردن، تا گمان بد در آن راه نيابد و گمان برنده در شمار «الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ» در نيايد (رك: ذيل بيت ٣٠٣٧).

كو ببيند: مأخوذ است از آيه شريفه «... يَعْلَمُ ما يُسِرُّونَ وَ ما يُعْلِنُونَ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ‌