شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٨ - مرتد شدن كاتب وحى به سبب آن كه پرتو وحى بر او زد آن آيت را پيش از پيغامبر

هواى نفس است سد: مانع، حجاب.

سَودا: ميل، خواهش.

آن و اين: كنايت از اشخاص.

آن چه از دنيا بدو دل بندند آدمى را از خدا باز مى‌دارد. اگر خدا جويى بايد ترك دنياوى گويى، و بسيار كسانند كه اين حقيقت را مى‌دانند ليكن از بيم آبرو و شهرت يا از روى تكبّر و نخوت همچنان راه كفر در پيش مى‌گيرند و دين را نمى‌پذيرند.

ب ٣٢٤٨- ٣٢٤٧ بند پنهان: بندى است بر دل كه از آن به حجاب رين تعبير كنند و در قرآن كريم آمده است كه‌ «كَلَّا بَلْ رانَ عَلى‌ قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ-» حقا كه آن چه به دست آوردند بر دلهاشان چيره شده است» (مطففين، ١٤).

اين حجاب برداشتنى نيست و آن تاريكى زدودنى نه. دل را در غلافى كرده است كه شكستن آن ممكن نباشد و بندى بر انديشه نهاده است كه بريدن آن نتواند.

كه اين بند درونى است و آن پوشش غيبى، مگر باز لطف خدا شامل گردد.

ب ٣٢٥٠- ٣٢٤٩ باز مقايسه‌اى است ميان رنجهاى ظاهرى كه بر تن رسد و رنج درونى كه دل را فرا گيرد. اگر جراحتى بر تن آدمى رسد آن را با دارو به توان كرد. اگر