شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٧ - مرتد شدن كاتب وحى به سبب آن كه پرتو وحى بر او زد آن آيت را پيش از پيغامبر

اغشيناهم: پرده‌اى افكنديم بر آنان. اين تركيب‌ها مأخوذ است از قرآن كريم: «إِنَّا جَعَلْنا فِي أَعْناقِهِمْ أَغْلالًا فَهِيَ إِلَى الْأَذْقانِ فَهُمْ مُقْمَحُونَ وَ جَعَلْنا مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْناهُمْ فَهُمْ لا يُبْصِرُونَ-» و ما بر گردنهاشان غلها نهاديم كه تا چانه‌هاست پس سرهاشان بالاست و از پيش روى‌شان سدّى و از پشت سرشان سدّى پس چشمهاشان را پرده افكنديم پس آنان نمى‌بينند» (يس، ٨- ٩).

بيم بر باد رفتن شهرت و آبرو كه گويى راه باز گشتن را بر روى آنان بسته است چون صد من آهن است كه خدا بر ايشان نهاده، و كفر راه را بسته آن چنان كه دم نتوانند زد. اين غلها و سدها درونى و باطنى است كه دست و پاى آدمى را مى‌بندد و گرداگرد او ديوارى مى‌كشد تا راه حق را نتواند ديد.

ب ٣٢٤٤ رنگ صحرا داشتن: با صحرا يكسان بودن، به نظر نيامدن. آن ديوار را كه خدا پيش روى او كشيده است نمى‌بيند، در ديده او راه باز و بدون مانع است. قضاى خدا چنان كرده است كه او به پاى خود پيش رود و به دام افتد:

١٦٤٩- ١٦٤٨/ ٣

ب ٣٢٤٦- ٣٢٤٥ شاهد: كنايت از آن كه عاشق دل بدو بندد، معشوق، محبوب. و در اين بيت مقصود