شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٧٦ - پرسيدن پيغامبر

پس بود دل جوهر و عالم عرض‌

سايه دل چون بود دل را غرض‌

دل محيط است اندر اين خطّه وجود

زر همى‌افشاند از احسان وجود

چون سليمانى دلا در مهترى‌

بر پرى و ديو زن انگشترى‌

گر در اين مُلكت برى باشى ز ريو

خاتم از دست تو نستاند سه ديو

بعد از آن عالم بگيرد اسم تو

دو جهان محكوم تو چون جسم تو

ور ز دستت ديو خاتم را ببرد

پادشاهى فوت شد بختت بمرد

بعد از آن يا حسرتا شد يا عباد

بر شما محتوم تا يَوْمَ التَّناد

ور تو ريوِ خويشتن را منكرى‌

از ترازو و آينه كى جان برى‌

چون سليمان باش بى‌وسواس و ريو

تا تو را فرمان برد جنّى و ديو

خاتم تو اين دل است و هوش دار

تا نگردد ديو را خاتم شكار

عمر دادى به مكر و شهوت و زور

چه تو مردم چه ديو و دد چه دستور