شرح مثنوى
(١)
تتمه شرح فروزانفر
١ ص
(٢)
تتمه دفتر اول
١ ص
(٣)
رفتن گرگ و روباه در خدمت شير به شكار
١ ص
(٤)
امتحان كردن شير گرگ را و گفتن كه پيش آى اى گرگ بخش كن صيدها را ميان ما
١١ ص
(٥)
قصه آن كه در يارى بكوفت از درون گفت كيست؟ گفت منم، گفت چون تو توى در نمىگشايم هيچ كس را از ياران نمىشناسم كه او من باشد
١٥ ص
(٦)
صفت توحيد
٢٠ ص
(٧)
ادب كردن شير گرگ را كه در قسمت بىادبى كرده بود
٢٩ ص
(٨)
تهديد كردن نوح(ع) مرقوم را كه با من مپيچيد كه من روى پوشم با خداى مىپيچد در ميان اين به حقيقت، اى مخذولان
٣٥ ص
(٩)
نشاندن پادشاهان صوفيان عارف را پيش روى خويش تا چشمشان بديشان روشن شود
٤٣ ص
(١٠)
آمدن مهمان پيش يوسف(ع) و تقاضا كردن يوسف از او تحفه و ارمغان
٤٦ ص
(١١)
گفتن مهمان يوسف را كه آينهاى آوردمت ارمغان تا هر بار كه در وى نگرى روى خوب خود بينى مرا ياد كنى
٥٧ ص
(١٢)
مرتد شدن كاتب وحى به سبب آن كه پرتو وحى بر او زد آن آيت را پيش از پيغامبر
٦٥ ص
(١٣)
دعا كردن بلعم باعور كه موسى و قومش را از اين شهر كه حصار دادهاند بىمراد باز گردان
٩٢ ص
(١٤)
اعتماد كردن هاروت و ماروت بر عصمت خويش و آميزى اهل دنيا خواستن و در فتنه افتادن
١٠١ ص
(١٥)
باقى قصه هاروت و ماروت و نكال و عقوبت ايشان هم در دنيا به چاه بابل
١٠٩ ص
(١٦)
به عيادت رفتن كر بر همسايه رنجور خويش
١١٤ ص
(١٧)
اول كسى كه در مقابله نص قياس آورد ابليس بود
١٢٣ ص
(١٨)
در بيان آن كه حال خود و مستى خود پنهان بايد داشت از جاهلان
١٣٣ ص
(١٩)
قصه مرى كردن روميان و چينيان در علم نقاشى و صورتگرى
١٤٥ ص
(٢٠)
پرسيدن پيغامبر
١٥٤ ص
(٢١)
متهم كردن غلامان و خواجه تاشان مر لقمان را كه آن ميوههاى ترونده كه مىآورديم او خورده است
١٧٨ ص
(٢٢)
بقيه قصه زيد در جواب رسول
١٨٤ ص
(٢٣)
گفتن پيغامبر
١٩٩ ص
(٢٤)
باز گشتن به حكايت زيد
٢٠٤ ص
(٢٥)
آتش افتادن در شهر به ايام عمر
٢١٦ ص
(٢٦)
خدو انداختن خصم در روى امير المؤمنين على(ع) و انداختن على شمشير را از دست
٢١٩ ص
(٢٧)
سؤال كردن آن كافر از على(ع) كه چون بر چون منى مظفر شدى شمشير را از دست چون انداختى
٢٣٦ ص
(٢٨)
جواب گفتن امير المؤمنين كه سبب افكندن شمشير از دست چه بود در آن حالت
٢٤٠ ص
(٢٩)
گفتن پيغامبر
٢٥٤ ص
(٣٠)
تعجب كردن آدم(ع) از ضلالت ابليس و عجب آوردن
٢٦٨ ص
(٣١)
باز گشتن به حكايت امير المؤمنين على(ع) و مسامحت كردن او با خونى خويش
٢٧٦ ص
(٣٢)
آمدن ركابدار على(ع) كه از بهر خدا مرا بكش و از اين قضا برهان
٢٨١ ص
(٣٣)
بيان آن كه فتح طلبيدن پيغامبر
٢٨٥ ص
(٣٤)
گفتن امير المؤمنين على(ع) با قرين خود كه چون خدو انداختى در روى من نفس من جنبيد و اخلاص عمل نماند مانع كشتن تو آن شد
٢٩٣ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص

شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨٥ - بقيه قصه زيد در جواب رسول

از حال مردمان، آشكار ساختن عيب آنان است و آن مخالف حكمت الهى است. پس زبان ببند و خاموش باش.

تك مران در كش عنان مستور به‌

هر كس از پندار خود مسرور به‌

حق همى‌خواهد كه نوميدانِ او

زين عبادت هم نگردانند رُو

هم بر اوميدى مشرَّف مى‌شوند

چند روزى در ركابش مى‌دوند

خواهد آن رحمت بتابد بر همه‌

بر بد و نيك از عموم مرحمه‌

حق همى‌خواهد كه هر مير و اسير

با رجا و خوف باشند و حذير

اين رجا و خوف در پرده بود

تا پس اين پرده پرورده شود

چون دريدى پرده كو خوف و رجا

غيب را شد كرّ و فرّ و ابتلا

ب ٣٦١٧- ٣٦١١ تگ راندن: تند دويدن.

مستور: پوشيده.

مسرور از پندار: مأخوذ است از قرآن كريم: «كُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ» (روم، ٣٢).

در ركاب دويدن: كنايت از خدمت كردن و چشم ترحم داشتن.

عُمومِ مَرْحَمه: رحمت عام.

رجا: اميد به رحمت پروردگار است و صوفيه در معنى رجا سخنان گونه‌گون گفته‌اند كه با همه اختلاف عبارت حاصل يكى است. قشيرى گويد: «احمد بن عاصم انطاكى گفت نشانه رجا در بنده اين است كه چون احسان او را فرا گيرد شكر را بدو الهام كند تا اميدوار تمام نعمت از پروردگار باشد در دنيا و تمام عفو در آخرت.

و ابو عبد اللّه خفيف گفت رجا استبشار به وجود فضل پروردگار است» (ترجمه رساله قشيريه، ص ٦٨).

خوف: در لغت ترس است. و در اصطلاح صوفيان خوف از منازل و مقامات راه آخرت بود. و گفته‌اند خائف كسى است كه در هر وقتى حكم آن وقت واجب‌