شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٣٠ - اول كسى كه در مقابله نص قياس آورد ابليس بود

اين دو بيت تنبيهى است از جانب خدا فرشتگان را كه مبادا خود را بزرگ بشمارند و به خاطر مقام بلندى كه دارند و عصمتى كه از خدا يافته‌اند مغرور گردند.

ارشادى است بندگان را كه پيوسته بايد پى رهبرى كامل را بگيرند و دستور او را كار بندند.

ب ٣٤٢٠- ٣٤١٦ منى: من (ضمير اوّل شخص)+ ى (مصدرى)، من بودن، خود را به چيزى انگاشتن، انيّت.

تنيدن: توجه كردن، التفات كردن:

٢٤٤٨/ ٥ نِعمَ العَبيد: بهترين بندگان.

خارخار: وسوسه.

هِشْتَن: گذاشتن.

اين بيتها دنباله داستان هاروت و ماروت است. خطاب پروردگار به آنان كه اگر شما دو فرشته در خود عصمتى مى‌بينيد، از من است نه از استعداد شما. اكنون فرشته‌ايد و خالى از قوتهاى شهوى و غضبى، و در آسمان به سر مى‌بريد و رحمت خدا شامل حال شماست. اما بود كه خود بينى‌تان سبب شود تا آن رحمت از شما