شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٦ - قصه آن كه در يارى بكوفت از درون گفت كيست؟ گفت منم، گفت چون تو توى در نمىگشايم هيچ كس را از ياران نمىشناسم كه او من باشد

انباز: شريك، دوست، رفيق.

بى‌ادب: بى‌ادبانه.

در داستان پيش عاقبت بدِ خود بينى و انانيّت را گفت. اين بيتها نيز تأكيد آن مطلب است كه بر طبق معمول خود، در قالب داستان بيان داشته و نشان مى‌دهد كه براى ترك صفتهاى بد و آراسته شدن به صفتهاى نيك بايد رياضت كشيد و رنج فراق ديد تا «من» از ميان برود و «او» باقى ماند. و اين قسم فنا را فناى افعال ذميمه و افعال زشت گويند و آن از راه مجاهدت ميسر گردد:

٢٣٣- ٢٣٢/ ٦ دوست چون «من» گفت به مجازات هجران مبتلا گشت.

ب ٣٠٦٦- ٣٠٦٤ رشته دو تا: دولا، دولا شده، سر سوزن بيش از يك رشته را بر نمى‌تابد. محتملًا مضمون را از سنايى گرفته است.

(سنايى، حديقه، ص ١٦٦) ارتباط رشته و سوزن: رشته بايد متناسب با سوراخ سر سوزن باشد.

جَمَل: شتر، شتر نر.

سَمّ الْخِياط: تركيب مأخوذ است از قرآن كريم: «إِنَّ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ اسْتَكْبَرُوا عَنْها لا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوابُ السَّماءِ وَ لا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سَمِّ الْخِياطِ-