شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٦ - مرتد شدن كاتب وحى به سبب آن كه پرتو وحى بر او زد آن آيت را پيش از پيغامبر

ب ٣٢٣٩- ٣٢٣٧ ناموس: آبرو، شهرت.

شكستن: از ميان رفتن.

تيغ: استعاره از قهر الهى.

يكى از علتها و شايد دامنگيرترين آن كه آدمى را از پيمودن راه راست باز مى‌دارد و او را به پيمودن راه خطا و گاه به راه كفر و الحاد مى‌كشاند ترس از سرزنش مردمان است كه منشأ آن را همان چيزى توان گفت كه قرآن از آن به «حيمة الجاهلية» تعبير كرده است. عبد اللّه با آن كه مى‌دانست مرتكب خطا شده از بيم آبرو توبه نمى‌كرد اما پشيمان و آشفته خاطر بود و آه كردن او را سودى نداشت. چرا كه به عقيده مولانا اين كفر بر او نوشته بود و دگرگونش نمى‌توانست كرد.

٣٢٤٣- ٣٢٤٠ حديد: آهن.

اغْلال: جمع غل، حلقه آهن كه بر گردن گناهكار نهند.

مقمحون: جمع مقمَح: سر بالا نگاه داشته.

خلفهم سداً: پس آنان سدّى است.