شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٨٩ - مرتد شدن كاتب وحى به سبب آن كه پرتو وحى بر او زد آن آيت را پيش از پيغامبر

على (ع) است: «ما أضْمَرَ أحَدٌ شَيئاً الّا ظَهَرَ فى فَلَتاتِ لِسانِهِ وَ صَفَحاتِ وَجْهِهِ» (نهج البلاغه، كلمات قصار: ٢٦).

ب ٣٢٩١- ٣٢٨٧ الحذر: پرهيز! بترسيد.

آن: اشارت است به وسوسه‌هاى شيطانى.

عالم بى‌منتها: عالم بزرگ، عالم كبير، جهان وجود. انسان را عالم بزرگ خوانده‌اند:

(منسوب به امير المؤمنين ع) ليكن در اين بيت مقصود از عالم بى‌منتها دگرگونيهاى بى‌شمار است كه در انديشه آدمى پديد مى‌گردد.

هفتاد و دو ملت: اشارت است به حديثى كه در احاديث مثنوى (ص ١٠٥) آمده است.

دست بر آوردن: ظاهر شدن، آشكار گرديدن.

برگ: انديشه، تيمار.

پوستين باژگونه كردن: در امثال و حكم از سيرت و سان باز گشتن معنى شده و به معنى باطن را ظاهر كردن آمده و اين بيت را شاهد آورده‌اند. ولى در اين بيت‌