شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٢ - گفتن مهمان يوسف را كه آينهاى آوردمت ارمغان تا هر بار كه در وى نگرى روى خوب خود بينى مرا ياد كنى

نهاده‌اند و آن از صفات رذيله و از مهلكات است‌

ب ٣٢٢٠- ٣٢١٧ شكسته: متواضع، فروتن، كه خودى را از خود رانده.

آب صافى: استعارت از تصورات ظاهرى و پندارهاى نيك كه هر كس در باره خود دارد.

سرگين: استعارت از هوى و هوس و خود بينى.

فتى: جوان، شخص.

فطن: جمع فطنه: زيركى پر فطن: بسيار دانا:

٢٣٦٩/ ٦ مضمون اين بيتها مكمل بحث پيش است. گاه حقيقت بر آدمى پوشيده شود چندان كه عيب وى بر او آشكار نباشد و به اندك توفيق كه نصيب او گردد و عبادتى مختصر كه انجام داده خويش را مستحق كرامت الهى داند، اما چون آزمايش پيش آيد حقيقت پيدا شود و درون پليد آشكار و ظاهر آراسته ناپديدار مى‌گردد.