شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٠ - گفتن مهمان يوسف را كه آينهاى آوردمت ارمغان تا هر بار كه در وى نگرى روى خوب خود بينى مرا ياد كنى

لا جرم دنيا مقدّم آمده است‌

تا بدانى قدر اقليم الست‌

چون كه جامه چُست و دوزيده بود

مظهر فرهنگ درزى چون شود

ناتراشيده همى بايد جذوع‌

تا دروگر اصل سازد يا فروع‌

خواجه اشكسته بند آن جا رود

كه در آن جا پاى اشكسته بود

كى شود چون نيست رنجور نزار

آن جمال صنعت طب آشكار

خوارى و دونى مِسْها بر ملا

گر نباشد كى نمايد كيميا

نقصها آيينه وصف كمال‌

و آن حقارت آينه عزّ و جلال‌

ز آن كه ضد را ضد كند ظاهر يقين‌

ز آن كه با سركه پديد است انگبين‌

اى بر تو قباى سلطنت آمده چست‌

هان تا چه كنى كه نوبت دولت توست‌