شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٢٤ - خدو انداختن خصم در روى امير المؤمنين على(ع) و انداختن على شمشير را از دست

را چنين پرورانده است كه تو از يك سو دلير بى‌همانندى كه تو را شير خدا لقب داده‌اند و از سوى ديگر جوانمردى هستى كه حقيقتت را نتوانند شناخت. در جوانمردى چون ابر موسى بى‌منّت بر مردمان رحمت مى‌آرى. ابرها باران مى‌بارند.

باران گندم را مى‌روياند، و مردمان از آن گندم نان مى‌كنند تا مايه زندگى تن آنان شود. اما ابر موسى آن خوراك را بى‌رنج و زحمت در اختيار بنى اسرائيل نهاد تا آنان از آن خوراك آماده بهره گيرند. ليكن قوم اسرائيل چون نهادى پست داشتند نعمت خدا را نديده بگرفتند و درخواست پياز و سير و عدس كردند.

ب ٣٧٤٤- ٣٧٣٩ امّت احمد: اشارت است به آيه‌ «كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ‌ ...» (آل عمران، ١١٠) و به حديث «فَضَّلْتُ هذهِ الامَّةَ عَلَى سائرِ الامَم» (المعجم المفهرس از مسند احمد حنبل).

تا قيامت ...: در سخنان مولى امير المؤمنين على (ع) آمده است كه دو چيز در زمين مايه امان از عذاب خدا بود يكى از آن دو برداشته شد. پس ديگرى را بگيريد و بدان چنگ زنيد، اما امانى كه برداشته شد رسول خدا ٦ بود و امّا امانى كه مانده است آمرزش خواستن است. خداى تعالى فرمايد «و خدا آنان را عذاب نمى‌كند حالى كه تو در ميان آنانى و خدا عذابشان نمى‌كند حالى كه آمرزش مى‌خواهند.» (انفال، ٣٣) (نهج البلاغه، كلمات قصار: ٨٨).