ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٦٥١ - باب ٣٠ اخبار درربار پراكندهاى كه از آن جناب رسيده است

اين چنين پريشانيد؟ گفتند: با ما اموالى است و ميترسيم كه از ما به سرقت ببرند آيا تو آنها را از ما مى‌ستانى؟ شايد دزدان چون ببينند از آن توست نگيرند و صرف نظر كنند و مزاحم نشوند! امام فرمود: شما از كجا مى‌دانيد، ممكن است آنها غير مرا قصد نداشته باشند و مرا بدين سبب در معرض تلف مى‌افكنيد، گفتند: پس چه كار كنيم؟ آيا آن را دفن كنيم؟ فرمود: اين بدتر است شايد غريب تازه واردى آن را بفهمد و مال را ببرد يا اينكه شما پس از دفن بدان راه نيابيد، گفتند: پس چه كنيم؟ ما را راهنمائى كن، حضرت فرمود: آن را نزد كسى به وديعه گذاريد، كسى كه آن را كاملا حفظ نمايد و نگهدارى كند و نموّش دهد و هر واحدى از آن را بزرگتر از دنيا و آنچه در آنست نمايد، سپس به شما باز گرداند با زياده و بهره، هنگامى كه شما سخت بدان محتاج باشيد، پرسيدند كه او كيست؟ فرمود: او خداوند عالم است، پرسيدند چگونه بدو وديعه سپاريم؟ فرمود: به ضعفا و تهى‌دستان از مسلمانان تصدّق دهيد، گفتند: اكنون به ضعفا دسترسى نداريم (چه كنيم)؟ فرمود: قصد كنيد كه يك سوّم آن را صدقه دهيد تا خداوند از ما بقى آن دفاع كند و آن را از آنچه شما از آن مى‌ترسيد حفظ نمايد، گفتند: قبول كرديم و عهد كرديم كه چنين كنيم،