ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٣٤٦ - باب ١٢ باب مناظره حضرت رضا

عمران پرسيد: او چيست؟ حضرت فرمودند: نور است، به اين معنى كه مخلوقاتش را- چه از اهل آسمان باشند چه از اهل زمين- هدايت مى‌كند و بجز بيان و اثبات وحدانيّت او بيان چيزى ديگر بر من واجب نيست.

عمران پرسيد: آيا مگر اين طور نيست كه قبل از آفرينش ساكت بوده، سپس به نطق آمده است؟ حضرت فرمودند: سكوت در جايى معنى دارد كه قبلا نطقى در بين باشد، به عنوان مثال، در مورد چراغ «ساكت» گفته نمى‌شود.

و نيز در مورد كار چراغ، گفته نمى‌شود: «چراغ درخشيد»، زيرا «نور» و «درخشش»، «كار» و «وجود» ى از چراغ نيستند بلكه چيزى جز چراغ نيستند و فعل چراغ محسوب نميشوند و خود چيزى جز نور نيستند، پس هنگامى كه ما را روشنى مى‌بخشد، گوئيم از براى ما روشن شد و ما روشنى جستيم، و تو بآن روشنى امر خود را مى‌يابى، در كار خويش بينا ميگردى.

عمران گفت: من گمان مى‌كردم، خالق با آفريدن مخلوقات و تغييرى كه در كارش ايجاد مى‌شود از حالت خود دگرگون مى‌گردد، حضرت فرمودند: