ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٦٤٣ - باب ٢٩ آنچه از حضرت رضا

ميكردند. در حضور ايشان، مجال سخن گفتن را از يك ديگر نميگرفتند، اگر كسى در خدمت آن حضرت صحبت ميكرد، بقيه سكوت ميكردند تا سخن او تمام شود بعد بكلام اوّلشان بر ميگشتند به هر چه ديگران را ميخندانيد حضرت ميخنديد، و از هر چيز كه ديگران تعجّب ميكردند تعجّب ميفرمود، در مقابل افراد غريب كه در گفتار و درخواست، رفتار درستى نداشتند صبر ميكرد، و حتّى اصحاب آن حضرت بدنبال چنين افرادى مى‌گشتند و حضرت ميفرمودند:

وقتى حاجتمندى را ديديد كه در پى برآوردن نياز خويش است او را كمك كنيد و حمد و ثناى افراد ضعيف الايمان و منافق را نمى‌پذيرفتند، و كلام كسيرا قطع نميكردند مگر زمانى كه خود قطع كند يا وقت بگذرد كه در اين صورت كلامش را يا با نهى كردن و يا برخاستن از مجلس قطع ميكردند.

و نيز فرمود: در باره سكوت رسول خدا ٦ سؤال كردم، پدرم فرمودند:

سكوت آن حضرت در چهار مورد بود: حلم و بردبارى، حذر و احتياط، سنجش و اندازه‌گيرى، و تفكّر. و امّا سنجش و اندازه‌گيرى در يكسان نگاه كردن به مردم و يكسان گوش دادن به سخنهاى آنان، و تفكّر آن حضرت در امور