ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٦٤١ - باب ٢٩ آنچه از حضرت رضا

شوند، در حقّ كوتاهى نميكردند، و از حقّ تجاوز نميكردند، و اطرافيان حضرتش از بهترين مسلمانان خيّر بودند، و برتر و بالاتر از همه نزد آن حضرت آن بود كه خيرش بهمه ميرسيد، و هر كس نسبت به ديگران بهتر همدردى و كمك ميكرد نزد آن حضرت مقام و منزلتى بزرگتر داشت.

امام حسين ٧ فرمودند: در مورد نشستن حضرت سؤال كردم؟ فرمود:

در نشستن و برخاستن بذكر مشغول بودند، در اماكن عمومى اقامت نميكردند و از اين كار نهى ميفرمودند، هر وقت به مجلسى وارد مى‌شدند، در آخر مجلس مى‌نشستند و همواره به اين كار دستور مى‌دادند، با همنشينان خود يكسان برخورد ميفرمود تا كسى گمان نبرد كه ديگرى نزد آن حضرت گرامى‌تر است، هر كس با آن حضرت همنشين مى‌شد حضرت در مقابل او آن قدر صبر ميكردند كه اوّل خود او بلند شود و مجلس را ترك كند، هر كس از آن حضرت حاجتى ميخواست يا با دست پر برميگشت يا در جواب، گفتارى نرم و ملايم دريافت ميكرد، خلق و خوى ايشان شامل حال همه بود، براى مردم همچون پدرى مهربان بودند، در مورد حقّ، همه در مقابل ايشان يكسان بودند، مجلس ايشان، مجلس حلم، حياء، صداقت و امانت بود، صدا در آنجا بلند