ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٥٤٠ - باب ٢٦ اخبارى نادر از حضرت رضا

براى اينكه ملائكه بفهمند كه ما مخلوق هستيم و خداوند منزّه و برتر از صفات ماست، او را تسبيح گفتيم و ملائكه نيز به پيروى از تسبيح ما، تسبيح گفته و او را از صفات ما منزّه دانستند، و وقتى عظمت شأن ما را ديدند به وحدانيّت خدا شهادت داديم تا ملائكه بدانند معبودى نيست جز اللَّه و بدانند كه ما (فقطّ) بندگان خدا هستيم و خدا نيستيم و نبايد بتنهايى و يا بهمراه خداوند پرستش شويم و گفتند: «لا إله إلّا اللَّه»، و وقتى بزرگى مقام ما را ديدند، تكبير گفتيم تا ملائكه بدانند كه خداوند بزرگتر از آن است كه بزرگى مقام از طريقى غير از او بدست آيد، و وقتى كه عزّت و قدرتى كه خداوند بما داده بود ديدند، گفتيم:

«لا حول و لا قوّة إلّا باللَّه» (هيچ نيرو و قدرتى نيست مگر اينكه از جانب خداست) تا ملائكه بدانند آنچه كه ما قدرت و توان داريم از خداست، و وقتى نعمتى را كه خدا بما داده و بر ما واجب كرده- يعنى وجوب اطاعت از ما- را ديدند، گفتيم: «الحمد للَّه» تا ملائكه حمد و ستايش را كه در واقع، در مقابل نعم الهى، حقّ خداوند است برگردن ما دريابند، و ملائكه نيز گفتند: الحمد للَّه.

پس در واقع بوسيله ما بود كه به توحيد و تسبيح و تهليل (لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ) وَ