ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٣٧٠ - باب ١٣ در باره مناظره حضرت رضا

كرد) گفت: اى آقا! اجازه ميدهيد سؤال كنم؟ امام فرمودند: هر چه ميخواهى سؤال كن، او گفت: نظر شما در باره كسى كه اراده را همچون «حىّ»، «سميع»، «بصير» و «قدير» اسم و صفت بداند چيست؟ حضرت فرمودند: شما مى‌گوئيد: اشياء پديد آمده‌اند و با يك ديگر تفاوت دارند، چون او خواسته و اراده كرده است ولى نمى‌گوئيد: آنها پديد آمده‌اند و با يك ديگر تفاوت دارند چون او سميع و بصير است، اين دليلى است بر اينكه آنها مثل «سميع» و «بصير» و «قدير» نيستند، سليمان گفت: او از اوّل و ازل مريد بوده است (يعنى) متّصف به صفت اراده بوده است).

حضرت فرمودند: اى سليمان! آيا اراده‌اش چيزى است غير از او؟ گفت:

بله، حضرت فرمودند: پس در اين صورت چيزى غير از خود او را از ازل با او همراه دانسته‌اى! سليمان گفت: نه، چيزى را با او همراه نمى‌دانم، امام فرمودند:

آيا اراده حادث است؟ سليمان گفت: نه، حادث هم نيست، در اينجا مأمون بر او بانگ زد و گفت: آيا با چنين كسى مكابره مى‌كنى و جواب «سربالا» مى‌دهى؟ انصاف را از دست نده، آيا نمى‌بينى كه در اطرافت از اهل نظر و بحث، نشسته‌اند؟