ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٣٥٠ - باب ١٢ باب مناظره حضرت رضا

از خداوند است كه به خلق خود آموخته است، اين حروف، سى و سه حرف هستند، بيست و هشت حرف از آنها نشانگر زبانهاى (لهجه‌هاى) عربىّ است، و از بيست و هشت حرف، بيست و دو حرف، نشانگر زبانهاى سريانى و عبرىّ است، و از ميان آنها پنج حرف در سائر زبانهاى عجم در مناطق مختلف، زبانها، متفرّق و پراكنده است، و اينها پنج حرف هستند كه از بيست و هشت حرف جدا شده‌اند، كه در نتيجه حروف سى و سه حرف شد، و اين پنج حرف، به دلائلى است كه بيش از آنچه گفتيم جايز نيست ذكر شود. سپس حروف را بعد از احصاء نمودن و شمردن آنها «فعل» خود نمود، مثل اين آيه شريفه: «كُنْ فَيَكُونُ» (موجود شو، او نيز موجود شد)، «كن» صفت و خلقت خداست، و آنچه كه از آن ايجاد مى‌شود، مصنوع و مخلوق است، اوّلين خلقت خداوند- عزّ و جلّ- ابداع است.

بدون وزن و حركت است، مسموع نيست، رنگ ندارد، قابل حسّ نيست،