ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٣٠٦ - خطبه حضرت رضا

تصوّر كرده است، و هر كس بگويد: در كجا قرار دارد؟ براى او جا و مكان خيال كرده است، و هر كه بگويد: حدّش تا كجاست؟ براى او نهايتى فرض كرده است، و هر كس بگويد: تا چه زمانى خواهد بود؟ براى او غايت و انتهائى قرار داده است، و هر كس چنين كند بين او و ساير موجودات حدّ مشترك قرار داده است، و هر كس بين او و مخلوقاتش حدّ مشترك قرار دهد براى او اجزاء و ابعاض پنداشته است، و هر كس او را داراى اجزاء تصوّر كند او را وصف نموده، و هر كه او را وصف نمايد، در مورد خداوند به خطا رفته و كارش به الحاد و كفر مى‌انجامد.

و خداوند با تغيير يافتن مخلوقين، تغييرى نميكند، كما اينكه با حدّ و حدود مخلوقين (كه همگى محدود هستند) محدود نمى‌شود، «أحد» است ولى نه به عنوان عدد (ى در مقابل دو، و سه و ...[١]) ظاهر و آشكار است ولى نه باين صورت كه قابل لمس باشد، آشكار و هويداست ولى نه باين معنى كه ديده شود، باطن و پنهان است ولى نه اينكه از مخلوقات غائب باشد، دور است ولى نه از نظر مسافت، نزديك است ولى نه از جهت مكانى، لطيف است ولى نه از نظر جسم، موجود است ولى نه بعد از عدم، (قبل از او عدم نبوده بلكه او هميشه موجود بوده است)، فاعل است و كار انجام مى‌دهد ولى نه از روى اجبار، بلكه‌

[١]- بلكه همان طور كه قبلا اشاره شد،« تك» است و بى‌همتا و دومى ندارد.