ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢٨٣ - باب ١١ اخبارى كه در باب توحيد از امام رضا

قضاء و قدرى حتمى و لازم، بوده است؟ اگر چنين باشد، ثواب و عقاب و امر و نهى و منع بيهوده و وعد و وعيد الهى بى‌معنى خواهد بود، و گناهكار قابل سرزنش و نيكوكار مستحقّ ستايش نخواهند بود. بلكه نيكوكار از بدكار به سرزنش سزاوارتر بوده و بدكار از نيكوكار به ستايش شايسته‌تر. اين سخن، سخن بت‌پرستان و دشمنان خداى رحمان و قدريّه و مجوس اين امّت است. اى مرد! خداوند مردم را مكلّف فرموده است ولى در عين حال، آنها مختارند، آنان را نهى نموده است ولى با اين نهى، از اعمال بد ممانعت و جلوگيرى نكرده بلكه فقط ايشان را برحذر داشته است و در مقابل كار اندك بندگان، ثواب بسيار عنايت فرموده است. اگر مردم، خداوند را نافرمانى مى‌كنند از اين رو نيست كه خداوند مغلوب و ناتوان است. و اگر اطاعت و بندگى مى‌كنند اين امور از روى اجبار نيست و آسمان و زمين و ما بين آنها را باطل و بيهوده خلق نكرده اين گمان كفّار است و واى بر كفّار از عذاب آتش (اشاره به آيه ٢٧ سوره ص). راوى گويد پيرمرد در حالى كه از جا برميخاست اين شعر را مى‌خواند: (ترجمه آن) ١- تو آن امامى هستى كه ما با اطاعت از او اميد داريم در روز نجات (يا معاد) خداوند ما را بيامرزد.