ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٣٤٥ - باب(٤٠) در ذكر علامات و نشانههاى ظهور حضرت قائم

از آن جمله است: خروج سفيانى، كشته شدن سيد حسنى، اختلاف بنى عباس در سلطنت، گرفتن خورشيد در نيمه ماه رمضان، گرفتن ماه در آخر آن- بر خلاف عادت- فرو رفتن زمين بيداء (كه سرزمينى است ميان مكه و مدينه) و فرو رفتن زمينى در مشرق، و زمينى در مغرب، توقف خورشيد از اول ظهر تا وسط وقت نماز عصر، طلوع خورشيد از مغرب، كشته شدن نفس زكيه در پشت كوفه با هفتاد نفر از صالحين، بريدن سر مردى از بنى هاشم در ميان ركن و مقام، خراب شدن ديوار مسجد كوفه، آمدن پرچمهاى سياه از سمت خراسان، خروج يمانى، ظهور مغربى بمصر و حكومت وى بر شامات، فرود شدن تركان در جزيرة، و آمدن روميان در رملة، طلوع ستاره درخشانى در مشرق كه چون ماه بدرخشد سپس دو طرف آن خم شود چنانچه نزديك شود كه دو طرفش بهم رسد، پيدا شدن سرخى در آسمان كه در اطراف پراكنده شود، و آتشى كه در طول مشرق آشكارا شود و سه روز يا هفت روز در آسمان باقى ماند، پاره كردن عرب زنجيرهاى اسارت خود را و كشورگشائى آنها و بيرون رفتنشان از زير بار نفوذ ديگران كشتن مصريان فرمانرواى خود را، خرابى شام، و اختلاف سه پرچم در آن، وارد شدن پرچمهاى قيس و عرب در كشور مصر، و پرچمهاى قبيله كنده در خراسان، آمدن اسبانى از سمت مغرب كه در كناره حيرة (حدود نجف) بسته شود، و رو آوردن پرچمهاى سياه از سمت مشرق زمين بدانها، طغيان شط فرات بدانسان كه آب در كوچه‌هاى كوفه جارى شود، بيرون آمدن شصت نفر كه بدروغ ادعاى پيغمبرى كنند و آمدن دوازده نفر از نژاد ابو طالب كه هر كدام براى خود ادعاى امامت كنند، سوزاندن مرد بزرگى‌