ترجمه ارشاد شيخ مفيد
(١)
باب(1) احوال حضرت امام حسن مجتبى
٢ ص
(٢)
فصل(1) جريان شهادت آن حضرت و سبب آن
١٢ ص
(٣)
باب(2) فرزندان آن حضرت و شمه اى از احوالات آن حضرت
١٦ ص
(٤)
فصل(1) احوال زيد بن حسن ع
١٦ ص
(٥)
فصل(2) احوال حسن بن حسن مثنى
٢٠ ص
(٦)
باب(3) احوال حضرت امام حسين
٢٤ ص
(٧)
فصل(1) دلائل امامت آن حضرت
٢٧ ص
(٨)
فصل(2) داستان مردن معاوية و فرستادن نامه از كوفيان و پاسخ آن حضرت و بيعت نكردن با يزيد بن معاوية
٢٩ ص
(٩)
خروج از مدينه و آمدن به مكه معظمه
٣٢ ص
(١٠)
نامههاى اهل كوفه و فرستادن آن حضرت مسلم بن عقيل را به كوفه
٣٤ ص
(١١)
آمدن عبيد الله بن زياد به كوفه و كشته شدن هانى و مسلم
٤٠ ص
(١٢)
فصل(3) حركت سيد الشهداء ع از مكه به سوى عراق
٦٧ ص
(١٣)
گرفتارى قيس بن مسهر صيداوى فرستاده آن حضرت و ملحق شدن زهير به آن حضرت و جريانات ديگر
٧٢ ص
(١٤)
رسيدن خبر شهادت مسلم به آن حضرت
٧٥ ص
(١٥)
برخورد آن حضرت با حر بن يزيد رياحى
٧٨ ص
(١٦)
ورود حضرت به زمين كربلا
٨٥ ص
(١٧)
شب عاشورا و سخنان حضرت و اصحاب
٩٣ ص
(١٨)
روز عاشورا و مقاتله اصحاب آن حضرت
٩٨ ص
(١٩)
توبه حر و ملحقشدنش به لشكر امام
١٠٢ ص
(٢٠)
مبارزه اصحاب امام و شهادت آنان و
١٠٤ ص
(٢١)
مبارزه على اكبر ع و شهادت آن جناب و شهادت قاسم بن الحسن
١١٠ ص
(٢٢)
شهادت عبد الله بن حسين و ساير بنى هاشم و حضرت أبا الفضل
١١٢ ص
(٢٣)
مبارزه سيد الشهداء و شهادت آن حضرت
١١٤ ص
(٢٤)
ورود اهل بيت به كوفه در دار الامارة
١١٩ ص
(٢٥)
ورود اهل بيت به شام و مجلس يزيد
١٢٣ ص
(٢٦)
فصل(4) رسيدن خبر شهادت آن حضرت به مدينه
١٢٧ ص
(٢٧)
فصل(5) اسامى جوانان بنى هاشمى كه در كربلا كشته شدند
١٢٩ ص
(٢٨)
باب(4) در بيان شمه از فضائل حسين(ع) و فضيلت زيارت آن حضرت و يادآورى از مصيبت آن بزرگوار
١٣١ ص
(٢٩)
فصل(1) فضيلت زيارت حضرت امام حسين
١٣٦ ص
(٣٠)
باب(5) در بيان فرزندان امام حسين
١٣٧ ص
(٣١)
باب(6) در بيان امام پس از حسين بن على
١٣٨ ص
(٣٢)
باب(7) در بيان شمه از حالات حضرت على بن الحسين
١٤١ ص
(٣٣)
باب(8) در بيان تاريخ و اسامى فرزندان على بن الحسين
١٥٤ ص
(٣٤)
باب(9) در ذكر امام پس از حضرت على بن الحسين
١٥٥ ص
(٣٥)
باب(10) در بيان حال برادران آن حضرت و شمه از اخبار ايشان است
١٦٦ ص
(٣٦)
شرح حال عبد الله بن على بن الحسين ع
١٦٦ ص
(٣٧)
شرح حال عمر بن على بن الحسين ع
١٦٧ ص
(٣٨)
شرح حال زيد بن على بن الحسين ع
١٦٨ ص
(٣٩)
شرح حال حسين بن على بن الحسين ع
١٧٠ ص
(٤٠)
باب(11) در ذكر فرزندان امام باقر
١٧٢ ص
(٤١)
باب(12) در ذكر امام از فرزندان باقر
١٧٣ ص
(٤٢)
شرح حال حضرت صادق
١٧٣ ص
(٤٣)
شمه اى از معجزات آن حضرت
١٧٦ ص
(٤٤)
برخى از سخنان آن جناب
١٨٠ ص
(٤٥)
باب(13) در بيان شمهاى از اخبار امام صادق(ع) و سخنان آن بزرگوار
١٨٤ ص
(٤٦)
فصل(1) خبرهاى غيبى آن حضرت
١٨٧ ص
(٤٧)
فصل(2) پاسخ سؤالات ابن ابى العوجاء و ابو شاكر ديصانى
١٩٢ ص
(٤٨)
فصل(3) كلامى از آن حضرت در وجوب معرفت خداى تعالى
١٩٦ ص
(٤٩)
فصل(4) كلامى از آن حضرت در نفى تشبيه
١٩٦ ص
(٥٠)
فصل(5) كلامى از آن حضرت در عدل
١٩٧ ص
(٥١)
فصل(6) كلامى از آن حضرت در حكمت و موعظه
١٩٧ ص
(٥٢)
فصل(7) كلامى از آن حضرت در تامل در دين خدا و معرفت اولياء او
١٩٧ ص
(٥٣)
فصل(8) كلامى از حضرت در وادار كردن مردم به توبه
١٩٨ ص
(٥٤)
فصل(9) داستان سيد حميرى و اشعار او
١٩٨ ص
(٥٥)
باب(14) در بيان فرزندان امام صادق
٢٠٠ ص
(٥٦)
شرح حال اسماعيل
٢٠١ ص
(٥٧)
فصل(1) عبد الله بن جعفر
٢٠٢ ص
(٥٨)
باب(15) شرح حال حضرت موسى بن جعفر
٢٠٧ ص
(٥٩)
فصل(1) نصوصى كه در باره امامت او رسيده
٢٠٨ ص
(٦٠)
باب(16) در بيان شمه از معجزات و نشانههاى امامت حضرت موسى بن جعفر
٢١٣ ص
(٦١)
باب(17) در بيان شمهاى از فضائل و مناقب و خصال پسنديده آن بزرگوار كه بدان وسيله برتريش بر ديگران آشكار شد
٢٢٣ ص
(٦٢)
باب(18) در بيان سبب شهادت آن بزرگوار و بيان شمه از آن جريان جانگداز
٢٢٨ ص
(٦٣)
باب(19) در ذكر عدد فرزندان آن حضرت و اجمالى از حالات ايشان
٢٣٦ ص
(٦٤)
باب(20) شرح حال حضرت امام رضا
٢٣٩ ص
(٦٥)
فصل(1) نصوصى كه در باره امامت آن حضرت رسيده
٢٤٠ ص
(٦٦)
باب(21) در بيان شمه از نشانههاى امامت و اخبار و معجزات آن بزرگوار است
٢٤٥ ص
(٦٧)
فصل(1) جريان ولايت عهد
٢٥٠ ص
(٦٨)
باب(22) در ذكر وفات حضرت رضا
٢٦٠ ص
(٦٩)
باب(23) شرح حال حضرت جواد
٢٦٣ ص
(٧٠)
باب(24) ذكر مقدارى از نصوص وارده در باره امامت حضرت جواد
٢٦٤ ص
(٧١)
باب(25) در شمه از مناقب و نشانهها و معجزات حضرت جواد
٢٦٩ ص
(٧٢)
جريان تزويج آن حضرت با ام الفضل و سؤال يحيى بن اكثم از او و پاسخى كه فرمود
٢٦٩ ص
(٧٣)
باب(26) در ذكر وفات حضرت أبى جعفر
٢٨٤ ص
(٧٤)
باب(27) شرح حال حضرت امام هادى
٢٨٥ ص
(٧٥)
باب(28) ذكر شمه از نصوص و اشارتى كه در باره امامت آن حضرت رسيده است
٢٨٦ ص
(٧٦)
باب(29) در ذكر شمهاى از نشانهها و براهين امامت و معجزات حضرت هادى
٢٨٩ ص
(٧٧)
باب(30) جريان آمدن حضرت هادى
٢٩٦ ص
(٧٨)
باب(31) شرح حال امام عسكرى
٣٠٠ ص
(٧٩)
باب(32) ذكر چند حديث كه در باب امامت آن حضرت بنص صريح يا اشاره از پدر بزرگوارش رسيده است
٣٠١ ص
(٨٠)
باب(33) در ذكر شمه از مناقب حضرت عسكرى
٣٠٧ ص
(٨١)
باب(34) در بيان وفات حضرت عسكرى
٣٢١ ص
(٨٢)
باب(35) شرح حال حضرت مهدى
٣٢٣ ص
(٨٣)
باب(36) در بيان مقدارى از ادله امامت حضرت قائم حجة بن الحسن
٣٢٥ ص
(٨٤)
باب(37) نصوصى كه در باره امامت حضرت صاحب الزمان دوازدهمين پيشواى شيعيان بنحو اجمال و تفصيل رسيده است
٣٢٦ ص
(٨٥)
باب(38) در ذكر كسانى كه امام دوازدهم(ع) را ديدهاند و بيان شمه از معجزات آن حضرت
٣٣٠ ص
(٨٦)
باب(39) در ذكر شمهاى از دلائل و معجزات حضرت صاحب الزمان(ع)
٣٣٣ ص
(٨٧)
باب(40) در ذكر علامات و نشانههاى ظهور حضرت قائم
٣٤٤ ص
(٨٨)
فصل(1) و اما در باره سال آمدن حضرت قائم
٣٥٣ ص
(٨٩)
فصل(2) در باره آن حضرت كه از مكه ظهور كند و در كوفه فرود آيد
٣٥٤ ص
(٩٠)
فصل(3) و در باره مدت امامت حضرت قائم
٣٥٥ ص
(٩١)
فصل(4) و در باره اوصاف و شمائل حضرت قائم
٣٥٦ ص
(٩٢)
فصل(5) اما در باره روش و سيره آن بزرگوار نيز پس از قيام و ظهور او و طريقه حكم كردن و آنچه خداوند از معجزات او آشكار سازد رواياتى رسيده چنانچه پيش از اين نيز گذشت
٣٥٧ ص
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص
٣٤٠ ص
٣٤١ ص
٣٤٢ ص
٣٤٣ ص
٣٤٤ ص
٣٤٥ ص
٣٤٦ ص
٣٤٧ ص
٣٤٨ ص
٣٤٩ ص
٣٥٠ ص
٣٥١ ص
٣٥٢ ص
٣٥٣ ص
٣٥٤ ص
٣٥٥ ص
٣٥٦ ص
٣٥٧ ص
٣٥٨ ص
٣٥٩ ص
٣٦٠ ص
٣٦١ ص
٣٦٢ ص

ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٦٧ - شرح حال عمر بن على بن الحسين ع

و زيد بن حسن (بسندش) از عبد اللَّه بن سمعان حديث كند كه گفت: من عبد اللَّه بن على بن الحسين را ديدار كردم، و او براى من از پدرش از جدش از امير المؤمنين عليهم السّلام روايت كرد كه آن حضرت دست راست دزد را در اولين بار دزدى ميبريد و اگر دومين بار دزدى ميكرد پاى چپش را ميبريد، و اگر براى بار سوم دزدى ميكرد او را حبس ابد ميكرد.

[شرح حال عمر بن على بن الحسين ع‌]

و ديگر از برادران آن حضرت عمر بن على بن الحسين عليهما السّلام است كه او نيز مردى دانشمند و بزرگوار و متولى صدقات رسول خدا ٦ و امير المؤمنين ٧ بود و شخصى پارسا و سخاوتمند بوده.

و داود بن قاسم از حسين بن زيد بن على حديث كند كه گفت: عمويم عمر بن على را ديدم با كسى كه ميخواست از صدقات على ٧ چيزى بخرد شرط ميكرد كه در ديوار باغ چند راه و رخنه بگذارد و مانع نشود از كسى كه داخل باغ مى‌شود از خوردن ميوه آن باغ.

و ابو محمد شريف (بسند خود) از عبد اللَّه بن جرير قطان روايت كند كه گفت: شنيدم عمر بن على بن الحسين ميگفت: آن كس كه در باره دوستى ما از حد بگذرد مانند كسى است كه در دشمنى ما از حد گذرانده، براى ما حقى است بخاطر نزديكى ما برسول خدا ٦، و حق ديگرى است كه خداوند براى ما قرار داده، پس هر كه آن را واگذارد چيز بزرگى را واگذاشته، ما را در آن جايگاهى در آوريد كه خداوند درآورده، و در باره ما نگوئيد آنچه در ما نيست، اگر خدا ما را عذاب كند بخاطر گناهان ما است و اگر رحم كند ببركت و فضل اوست.