ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٣٤٢ - باب(٣٩) در ذكر شمهاى از دلائل و معجزات حضرت صاحب الزمان(ع)

و بنزد جعفر رفته از او برهان امامت خواست (و نشانه‌اى در ادعاى امامتش طلبيد) جعفر گفت: اكنون آماده نشان دادن برهان امامت نيست، مرد مزبور بدر خانه حضرت صاحب الامر ٧ رفت و نامه را بوسيله سفرا فرستاد، پاسخ آمد: خدا تو را در مصيبت رفيقت پاداش نيك دهد زيرا او از دنيا رفت (يعنى مرد مصرى) و مالى كه همراه خود آورده بشخص امينى سپرد و باو وصيت كرد در آن مال هر گونه خواهد (و برخى نسخه‌ها «بما يجب» است يعنى هر چه لازم باشد) عمل كند، و پاسخ نامه او را هم داد، و جريان مرگ و وصيت آن مرد چنان بود كه باو گفته شده بود.

١٦- و نيز على بن محمد گويد: مردى از اهل آية (كه نام شهرى است نزديكى ساوه) چيزى با خود براى حضرت صاحب ٧ آورده بود كه برساند، و شمشيرى را در آبة جا گذارد و فراموش كرد همراه بياورد، آنچه همراه آورده بود فرستاد و ضمن رسيد كتبى در جواب بدو گفته شده بود: از شمشيرى كه فراموش كردى بياورى چه خبر؟! ١٧- و از محمد بن شاذان نيشابورى روايت كرده كه گفت: چهار صد و هشتاد درهم پول سهم امام ٧ نزد من جمع شد من نخواستم از پانصد درهم كمتر باشد بيست درهم از مال خودم بر آن افزودم و به نزد اسدى (وكيل حضرت) فرستادم و ننوشتم كه چيزى از آن مال من است، جواب آمد: پانصد درهم كه بيست درهمش مال خودت بود رسيد.

١٨- و از حسن بن محمد اشعرى روايت كند كه گفت: در زمان حضرت عسكرى ٧‌