ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٣٣٣ - باب(٣٩) در ذكر شمهاى از دلائل و معجزات حضرت صاحب الزمان(ع)

و مانند اين روايات بسيار و در همين مقدار كه ذكر كرديم در انجام مقصود ما كفايت است، زيرا عمده و مهم در باب امامت آن جناب همان دليلى است كه (در باب ٣٦) گفتيم و آنچه پس از آن بيان داشتيم تأكيدى بر آن مطلب است و اگر ذكر هم نميكرديم اخلالى بدان چه پيش از اين گفتيم نميرسانيد.

باب (٣٩) در ذكر شمه‌اى از دلائل و معجزات حضرت صاحب الزمان ٧:

١- ابن قولويه (بسند خود) از محمد بن ابراهيم بن مهزيار روايت كند كه گفت: هنگامى كه حضرت امام حسن عسكرى ٧ از دنيا رفت در باره امام پس از او شك كردم و نزد پدرم (ابراهيم بن مهزيار) مال زيادى (كه مربوط بامام ٧ بود) جمع شده بود، پس پدرم آن مال را برداشته سوار كشتى شد و من نيز براى بدرقه دنبالش رفتم در كشتى تب سختى كرد و گفت: پسر جان مرا بر گردان كه اين بيمارى مرگ است، و بمن گفت: نسبت باين مال از خدا بترس (و آن را از دستبرد ورثه و ديگران حفظ كن و بصاحبش برسان) و وصيت خويش را بمن كرد و پس از سه روز از دنيا برفت، من با خود گفتم: پدرم چنين نبود كه وصيت بيجائى بمن بكند من اين مال را ببغداد مى‌برم، و خانه در كنار شط دجله اجاره ميكنم و هيچ كس را آگاه نمى‌كنم، پس اگر چيزى (در باره امامت) بر من‌