ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٤٦ - باب(٧) در بيان شمه از حالات حضرت على بن الحسين

پس آن جناب نعلين خويش را برداشته براه افتاد، و اين آيه را ميخواند: «و آنان كه خشم خود فرو خورند، و از مردم گذشت كنند، و خدا دوست دارد نكوكاران را» (سوره آل عمران آيه ١٣٤).

پس ما (از خواندن اين آيه) دانستيم چيزى باو نخواهد گفت:

(راوى) گويد: آن حضرت بيرون آمد تا بخانه آن مرد رسيد پس صدا زده فرمود: باو بگوئيد على بن الحسين است؟ گويد: پس آن مرد در حالى كه آماده شرارت بود از خانه بيرون آمد و شك نداشت كه آن جناب براى تلافى آنچه از او سر زده آمده است، پس على بن الحسين باو فرمود: اى برادر همانا تو اندك زمانى پيش از اين بنزد من آمدى و آنچه خواستى بمن گفتى، پس اگر آنچه گفتى در من هست، هم اكنون من از خداوند براى آن چيزها آمرزش ميخواهم، و اگر چيزى بمن گفتى كه در من نيست پس خدا ترا بيامرزد، راوى گويد: آن مرد (كه چنين ديد) ميان ديدگان آن حضرت را بوسيد و گفت: آرى من چيزى كه در تو نبود بتو گفتم و من بدان چه گفتم سزاوارترم. راوى حديث گويد: آن مرد حسن بن حسن رضى اللَّه عنه بود.

١٥- و نيز حسن بن محمد (بسند خود) براى من حديث كرد از عبد الرزاق كه گفت: كنيزكى از كنيزان على بن الحسين ٧ آب بدست آن حضرت ميريخت كه وضوء ساخته مهياى نماز گردد، پس آن كنيزك (همچنان كه ايستاده بود) چرتش گرفت و ظرف آب (كه در دستش بود) بيفتاد و سر مبارك آن حضرت را شكست، حضرت سر بلند كرده كنيزك (كه از خشم او نگران شد) باو گفت: «آنان كه خشم خود فرو خورند»؟ (يعنى اين آيه را كه خدا در وصف پرهيزكاران بيان داشته، و در حديث پيشين نيز گذشت براى آن حضرت خواند و مقصودش اين بود كه با ياد آورى اين آيه مباركه خشم او را فرو نشاند) امام ٧ فرمود: خشمم را فرو نشاندم، كنيزك (كه ديد تدبيرش مؤثر واقع شد براى بهره بردارى بيشترى‌