ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٢٧ - فصل(١) دلائل امامت آن حضرت

يتيمى، و اسيرى، جز اين نيست كه ميخورانيم شما را براى روى خدا، و نخواهيم از شما پاداشى و نه سپاسى، همانا ترسيم از پروردگار خويش روزى را كه گرفته و آشفته روى است، پس نگهداشتشان خدا از بدى آن روز و بديشان ارزانى داشت خرمى و شادمانى، و پاداششان داد بدان چه شكيبائى كردند بهشتى و حريرى» (سوره انسان آيه ٨- ١٣). و اين گفتار خداوند آن دو را نيز بهمراه پدر و مادرشان دربرگرفت، و ضمنا خبر از گفتار ايشان و آنچه در دل داشتند نيز ميدهد و اين دو چيز هر دو نشانه امامت و حجت بزرگى بر مردم در آن دو ميباشد، چنانچه قرآن داستان سخن گفتن مسيح ٧ را در گهواره بيان ميكند، و همان حجت بر پيغمبرى او بود، و نشانه خصوصيتش در پيش خدا گشت بآن كرامتى كه راهنماى كرامت و برتريش بود.

و همانا رسول خدا ٦ پيش از اين داستان تصريح بامامت او و امامت برادرش (حسن ٧) قبل از او فرموده بود بگفتارش كه فرمود: اين دو فرزند من دو امام هستند بپا خيزند (و جنگ كنند) يا بنشينند (و دست از حق خود باز داشته و صلح كنند).

و وصيت حسن ٧ بآن حضرت نيز دلالت بر امامت او كند، چنانچه وصيت امير المؤمنين بحسن عليهما السّلام دلالت بر امامت حسن ٧ كند، همچنان كه وصيت رسول خدا ٦ بأمير المؤمنين نشانه امامت آن حضرت پس از رسول خدا است.

[فصل (١) دلائل امامت آن حضرت‌]

و امامت حسين ٧ پس از وفات برادرش حسن ٧ بدان چه گفته شد ثابت است، و پيروى از او