ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٣٢٦ - باب(٣٧) نصوصى كه در باره امامت حضرت صاحب الزمان دوازدهمين پيشواى شيعيان بنحو اجمال و تفصيل رسيده است

كرده‌اند يعنى فرزندش مهدى نبود چنانچه بيان داشتيم، و اين مطلب اصلى است كه در باب امامت با وجود اين اصل نيازى بآوردن نصوص و شماره اخبار رسيده نداريم، و خود اين دليل بمقتضاى حكم عقل منصب امامت را ثابت كند، و استدلال بآن درست و جاى شبهه باقى نگذارد.

گذشته از اينكه روايات در باب تصريح و نص بامامت فرزند حضرت عسكرى ٧ بسيار است و جاى عذرى باقى نگذارد، و اين بنده بخواست خداى تعالى شمه از آنها را بطور اختصار چنانچه تا كنون بناى ما بر آن بوده در ذيل بيان خواهيم كرد.

باب (٣٧) نصوصى كه در باره امامت حضرت صاحب الزمان دوازدهمين پيشواى شيعيان بنحو اجمال و تفصيل رسيده است:

١- ابن قولويه (بسندش) از أبى حمزه ثمالى از امام باقر ٧ روايت كرده كه فرمود: خداى عز و جل حضرت محمد ٦ را بسوى جن و انس فرستاد و پس از او دوازده وصى قرار داده كه برخى از آنان رفته‌اند و برخى مانده‌اند و هر وصى و امامى روش و برنامه‌اى دارد، و روش اوصياء پس از محمد ٦ روش اوصياء عيسى ٧ بوده و آنان دوازده تن بوده‌اند، و خود امير المؤمنين ٧‌