ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٣٤٣ - باب(٣٩) در ذكر شمهاى از دلائل و معجزات حضرت صاحب الزمان(ع)

نامه آن حضرت مى‌آمد كه حقوقى بجنيد- كشنده فارس بن حاتم بن ماهويه (بدعتگزار معروف)- و أبى الحسن و برادرم بدهند، و چون امام عسكرى ٧ از دنيا رفت نامه از حضرت صاحب ٧ رسيد حقوق ابى الحسن و رفيقش را بپردازند و در باره جنيد چيزى نوشته نشده بود، حسن بن محمد گويد: من غمگين شدم، و پس از چندى خبر مرگ جنيد رسيد.

(مترجم گويد: فارس بن حاتم بن ماهويه مردى هرزه و بدعتگزار و دروغگو و غالى مذهب بوده و حضرت هادى يا امام عسكرى ٧ دستور قتل او را صادر فرموده و او را مهدور الدم دانستند، و براى كشنده‌اش بهشت را ضمانت كردند، جنيد بر او دست يافته و او را كشت).

١٩- و از عيسى بن نصر روايت كرده كه على بن زياد صيمرى نامه بحضرت نوشت و كفنى خواست، حضرت در پاسخش نوشت: تو در سال هشتاد بدان محتاج خواهى شد، و او در سال هشتاد مرد، و (چند روز) پيش از مرگش كفن را براى او فرستاد.

(توضيح- مقصود از هشتاد، سال دويست و هشتاد است و ممكن است هشتاد سالگى او باشد ولى احتمال اول ظاهرتر است).

٢٠- و از محمد بن هارون روايت كند كه گفت: من بناحيه مقدسه پانصد دينار بدهكار بودم و توانائى پرداخت آن را نداشتم، آنگاه با خود گفتم: من دكانهائى دارم كه آنها را بپانصد و سى دينار خريده‌ام و بهمان پانصد دينار بحساب بدهى بناحيه قرار دادم و با كسى در اين باره صحبت نكردم، پس نامه بمحمد بن جعفر رسيد كه دكانها را از محمد بن هارون در برابر پانصد دينار طلب ما را از او بگير.

٢١- و از على بن محمد روايت كرده كه گفت: از طرف حضرت صاحب ٧ دستور رسيد