ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٦٤ - باب(٩) در ذكر امام پس از حضرت على بن الحسين

امام باقر ٧ فرمود: اى عمرو خشم خدا عقاب او است (يعنى خشم در اين آيه بمعناى عقاب است) و هر كه پندارد كه خداى تعالى را چيزى تغيير دهد همانا چنين كسى كافر شده است.

و آن بزرگوار گذشته از برترى در علم و صرف نظر از سيادت و بزرگوارى و امامت، جود و سخاوتش در ميان شيعه و سنى زبانزد همگان بود، و در ميان مردمان بكرم مشهور، و بفضل و احسان معروف بود، با اينكه نانخور آن جناب بسيار و وضع زندگى و درآمدش متوسط بود.

٨- حسن بن محمد (بسند خود) از حسن بن كثير حديث كند كه گفت: بامام باقر ٧ از فقر و احتياج و بيوفائى برادران و دوستان شكايت بردم؟ فرمود: بد برادرى است آن برادرى كه در زمان توانگرى حق تو را نگهدارد و در هنگام فقر و احتياج رشته دوستى خود از تو ببرد، سپس بغلامش دستور داد كيسه‌اى كه هفتصد درهم در آن بود آورده (بمن داد) و فرمود: اين را خرج كن و هر گاه تمام شد مرا آگاه ساز.

٩- و محمد بن حسين (بسند خود) از عمرو بن دينار و عبد اللَّه بن عبيد بن عمير روايت كند كه هر دوى آنان گفتند: ما حضرت أبى جعفر محمد بن على عليهما السّلام را ديدار نكرديم جز اينكه بسوى ما خرجى و پوشاك و پول مى‌آورد و ميفرمود: اين براى شما آماده شده بود پيش از آنكه مرا ديدار كنيد.

١٠- و ابو نعيم نخعى از سليمان بن قرم روايت كند كه گفت: امام باقر ٧ بما نيكى ميكرد از پانصد درهم تا هزار درهم (يعنى از پانصد درهم كمتر نميداد) و چنان بود كه از بخشش و احسان‌