ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٧٢ - باب(١١) در ذكر فرزندان امام باقر

باب (١١) در ذكر فرزندان امام باقر ٧ و شماره و نامهاى ايشان است‌

پيش از اين (در آخر باب ٧) گفتيم فرزندان آن حضرت هفت تن بودند: (١) ابو عبد اللَّه جعفر بن محمد ٧ كه كنيه‌اش همان أبا عبد اللَّه است (٢) عبد اللَّه بن محمد، و مادرشان ام فروة دختر قاسم بن محمد بن ابى بكر است (٣) ابراهيم (٤) عبد اللَّه كه اين هر دو در زمان زندگى پدر در كودكى از دنيا رفتند و مادرشان ام حكيم دختر اسيد بن مغيرة ثقفى است (٥) على (٦) زينب، مادرشان ام ولد بود، (٧) ام سلمة كه او نيز مادرش ام ولد بوده، و در باره هيچ يك از فرزندان امام باقر ٧ كسى اعتقاد امامت نداشته جز در باره حضرت جعفر بن محمد ٧، و برادرش عبد اللَّه رضى اللَّه عنه بفضل و صلاح معروف بود.

و روايت شده كه آن جناب نزد برخى از مردم بنى اميه رفت، پس آن مرد خواست آن جناب را بكشد عبد اللَّه باو گفت: مرا نكش تا من براى خدا يار تو باشم، و دست از من بدار تا بسود تو براى خدا مدد كارت شوم و مقصودش از اين گفتار اين بود كه او كسى است كه نزد خدا شفاعت كند و شفاعتش پذيرفته شود، آن مرد اموى گفت: تو باين مقام و رتبه نيستى، و او را زهر داده شهيد ساخت.